IV KO 123/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
w sprawie M. M. oskarżonego z art. 190 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron,
w dniu 13 sierpnia 2025 r.
wniosku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanawia:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r.,
sygn. IX K 999/24, zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy M. M. . W złożonym wniosku
powołano się na fakt, iż w sprawie tej pokrzywdzonym jest pracownik ochrony, który
pełni służbę w tym Sądzie, między innymi w budynku, w którym znajduje się
wydział Karny. Ta okoliczność, zdaniem wnioskującego Sądu, jest na tyle istotna i
realna, że w ocenie oskarżonego rodzi uzasadnione obawy, co do braku
stosownych warunków i konieczności bezstronności do rozpoznania sprawy przez
sąd miejscowo właściwy, co było powodem, że oskarżony na rozprawie w dniu 3
IV KO 123/25
2
czerwca 2025 r. złożył wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi w trybie art.
37 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż
przytoczone w nim argumenty nie wskazują, aby w przedmiotowej sprawie
zaistniały przesłanki skutkujące koniecznością przekazanie sprawy innemu
równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Oczywistym
jest, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy
w sposób obiektywny są czynnikami warunkującymi skorzystanie z instytucji art. 37
k.p.k., jednakże ciężar wykazania ich spoczywa na wnioskującym sądzie. Po
zapoznaniu się z przedstawionymi aktami sprawy oraz dołączonymi do nich aktami
sprawy o sygn. IX K 802/23, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest
przesłanek do uwzględnienia wniosku, bowiem nie zachodzi żadna z sytuacji
uzasadniających odstąpienie od właściwości miejscowej sądu, pierwotnie ustalonej
na podstawie obowiązujących przepisów.
Przy ocenie zasadności wniosku, Sąd Najwyższy miał na uwadze, że Sąd
Rejonowy w Bielsku-Białej orzekając jednoosobowo przez sędzię A.K., wydał w
dniu 31 lipca 2024 r. wyrok w sprawie, w której stronami były te same osoby, a z akt
wynikało, że pokrzywdzony jest pracownikiem ochrony. Wówczas żaden wniosek
dotyczący zatrudnienia pokrzywdzonego nie został przez sędzię czy też sąd
złożony. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w
Bielsku-Białej z dnia 7 listopada 2024 r. W obecnie rozpoznawanej sprawie sędzia
A.K. złożyła wniosek o wyłączenie jej od rozpoznania sprawy odwołując się do tych
okoliczności, jednakże nie został on uwzględniony postanowieniem z dnia 30
stycznia 2025 r.
Zaakceptowanie stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu wystąpienia
mogłoby doprowadzić do sytuacji, że to strona, poprzez różnego rodzaju działania,
w tym nawet insynuacje, doprowadzałaby do zmiany tej właściwości, nie mającej
nic wspólnego z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Powaga wymiaru
sprawiedliwości wymaga natomiast, aby sądy nie ulegały presji stron procesowych i
opinii publicznej, ani nie popadały w zwątpienie co do własnych kompetencji w
zakresie przeprowadzenia rzetelnego postępowania, a racjonalna nieustępliwość w
IV KO 123/25
3
tym względzie sprzyja kształtowaniu się pozytywnego wizerunku organów trzeciej
władzy.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
