IV KK 55/21

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2021-02-24

Dane orzeczenia

SygnaturaIV KK 55/21
Data orzeczenia2021-02-24
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział IV
SędziowieSSN Kazimierz Klugiewicz, SSN Rafał Malarski, SSN Eugeniusz Wildowicz, SSN Rafał Malarski (przewodniczący), SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV KK 55/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lutego 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

Protokolant Małgorzata Gierczak

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w sprawie K. B.

skazanego z art. 178a § 4 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 lutego 2021 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt IX Ka (…),

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…)

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia z pkt I ppkt 2 o uchyleniu orzeczenia z pkt V wyroku Sądu I instancji i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

K. B. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…), za to, że 24 października 2019 roku w K., znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym samochód marki F. o numerze rejestracyjnym (…), przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 marca 2013 roku w sprawie o sygn. akt II K (…). Czyn ten Sąd zakwalifikował z art. 178a § 4 k.k. i wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 2 lat (pkt II), orzekając karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 zł każda (pkt III), zobowiązując oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby (pkt IV), na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekając wobec oskarżonego K. B. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio (pkt V), orzekając od oskarżonego K. B. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł. (pkt VI) i zwalniając oskarżonego K. B. od kosztów sądowych.

Orzeczenie to zaskarżył prokurator w zakresie rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary i wnosząc o zmianę wyroku poprzez wymierzenie K. B. kary 4 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz obciążenie go kosztami sądowymi.

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt IX (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że, w związku z przypisaniem oskarżonemu czynu kwalifikowanego z art. 178 a § 4 k.k. (punkt I wyroku Sądu I instancji), na mocy tego przepisu wymierzył K. B. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie, Sąd odwoławczy uchylił orzeczenia zawarte w punktach II, III, IV i V tego wyroku, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz rozstrzygnął o kosztach.

Od powyższego wyroku z kasacją na niekorzyść skazanego wystąpił Prokurator Generalny, zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jego pkt I ppkt 2, uchylającego rozstrzygnięcie z pkt V części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji o orzeczeniu wobec oskarżonego na podstawie art. 42 § 3 k.k. obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio. Prokurator Generalny zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 k.p.k., polegające na bezpodstawnym wyjściu poza granice zarzutu, podniesionego w apelacji prokuratora, wywiedzionej od wyroku Sądu I instancji i w konsekwencji dokonaniu nieuzasadnionej zmiany tego wyroku także poprzez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. V jego części dyspozytywnej, skutkiem czego doszło, z rażącą obrazą art. 42 § 3 k.k., do braku orzeczenia wobec K. B., skazanego za czyn z art. 178a § 4 k.k., środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, którego orzeczenie było w takiej sytuacji obligatoryjne i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadnia jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Art. 42 § 3 k.k. nakłada na sąd obowiązek orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sytuacji przypisania sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k., o ile sąd nie stwierdzi, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Sąd I instancji prawidłowo zastosował ten przepis, w pkt V wyroku orzekając na podstawie art. 42 § 3 k.k. wobec oskarżonego K. B. dożywotnio zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Ów punkt wyroku nie został objęty apelacją wniesioną przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść oskarżonego w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Uchylając go, Sąd Okręgowy w K. wyszedł poza granice tej skargi. Motywy tego postąpienia są nieznane, ponieważ wyrok Sądu ad quem nie zawiera uzasadnienia.

Ponieważ K. B. prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, a w chwili skazania był osobą karaną za przestępstwo podobne, przypisany mu czyn słusznie został zakwalifikowany z art. 178a § 4 k.k. Odstąpienie od wymierzenia mu środka karnego określonego w art. 42 § 3 k.k. musiałoby być uzasadnione okolicznościami, które nie zostały przez Sąd Okręgowy wskazane. W innym przypadku uchylenie orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów w przedmiotowej sprawie należy uznać za błąd, tym bardziej, że towarzyszyło temu wykroczenie poza granice zaskarżenia.

Dostrzegając istotną wadę zaskarżonego orzeczenia, a jednocześnie jej oczywisty wpływ na treść wyroku, Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu odwoławczego w części dotyczącej uchylenia rozstrzygnięcia z pkt V części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji, przekazując w tym zakresie sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)