IV KK 523/22

Sygn. akt IV KK 523/22

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu bez udziału stron

w sprawie M. M. skazanego z art. 280 § 2 k.k. i innych,

wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 221/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt III K 37/20,

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario

p o s t a n o w i ł

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego podniósł zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść orzeczenia. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie jego wykonania, gdyż w przekonaniu autora skargi, doniosłość podniesionych zarzutów i duże prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji przemawiają za uruchomieniem instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Natomiast wykonanie kary pozbawienia wolności przed rozpoznaniem tej skargi spowoduje wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki dla skazanego, tym bardziej, że w warunkach tymczasowego aresztowania odbył już znaczną część kary.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki.

W niniejszej sprawie w żaden sposób nie wykazano, że skazany M. M. rzeczywiście mógłby ponieść takie poważne, nieodwracalne następstwa. Samo osadzenie w zakładzie karnym celem wykonania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie może być uznane za powodujące automatycznie tego rodzaju następstwa. Trzeba podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być całościowa i merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Brak bowiem możliwości uznania na tym etapie, jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, że prima facie zarzuty podniesione w kasacji wskazują na tak poważne błędy w kontroli apelacyjnej dotyczącej czynienia ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji, że powinny one prowadzić do uchylenia wyroku Sądu odwoławczego. Nawet możliwość uwzględnienia podniesionych w kasacji zarzutów nie musi automatycznie prowadzić do wstrzymania wykonania orzeczenia, skoro w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające takie rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.