IV KK 459/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 grudnia 2025 r.
Prezes SN Zbigniew Kapiński
w sprawie R.K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 grudnia 2025 r.,
na posiedzeniu bez udziału stron,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia
Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II Aka 201/24,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 4 czerwca 2024 r.,
sygn. akt II K 155/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Obrońca R.K. we wniesionej w jego imieniu kasacji sformułował wniosek „o
wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia
sprawy”. Wniosek ten nie zawiera uzasadnienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego R.K. nie zasługiwał na uwzględnienie.
IV KK 459/25
2
Przede wszystkim zauważyć należy, że możliwość wstrzymania wykonania
zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo
od zasady określonej w art. 9 § 2 k.k.w. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu
orzeczenie staje się wykonalne z chwilą jego uprawomocnienia. Z utrwalonego w
tym przedmiocie orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie wynika, że
zastosowanie tej instytucji możliwe jest przy jednoczesnym spełnieniu dwóch
warunków, to jest wystąpienia sytuacji oczywistej zasadności zarzutów kasacyjnych
oraz wykazania przez wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby
wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 października 2021 r., V KK 415/21; 10
września 2025 r., IV KK 313/25).
Nie sposób stwierdzić istnienia wskazanych powyżej podstaw do
zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia w odniesieniu do
skazanego R.K. Na szczególne podkreślenie zasługuje okoliczność, że obrońca
skazanego nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji merytorycznej uzasadniającej
konieczność wstrzymania wykonania kary, ograniczając się wyłącznie do
sformułowania w petitum kasacji wniosku w tym przedmiocie. Tymczasem, jak już
wskazano, uwzględnienie takiego wniosku jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy
wnioskodawca wykaże istnienie szczególnych okoliczności, z których wynikałoby,
że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia prowadziłoby do wyjątkowo dolegliwych,
a przy tym zasadniczo nieodwracalnych skutków. Niespełnienie tego warunku w
realiach niniejszej sprawy przesądza o bezzasadności złożonego wniosku.
Jednocześnie analiza argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zarzutów
kasacyjnych wyklucza możliwość uznania kasacji za oczywiście zasadną, a więc
taką, która bez potrzeby pogłębionej analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu
odwoławczego prowadziłaby do przekonania o trafności i skuteczności tego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Na obecnym etapie, nie przesądzając wyniku
postępowania kasacyjnego – trudno uznać, aby dotychczasowe postępowanie
sądowe oraz zapatrywania prawne wyrażone przez orzekające w sprawie sądy
dotknięte były takiego rodzaju nieprawidłowościami, które mogłyby prowadzić do
obalenia domniemania zgodności z prawem prawomocnego wyroku. Wskazana
IV KK 459/25
3
okoliczność koresponduje ze stanowiskiem prokuratora, który w odpowiedzi na
kasację obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że w odniesieniu do
skazanego R.K. nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania
nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k., skutkującej
wstrzymaniem wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26
lutego 2025 r., sygn. akt II Aka 201/24, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w
Olsztynie z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 155/23.
Z podanych powyżej względów, orzeczono, jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
