IV KK 414/14

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2015-04-02

Dane orzeczenia

SygnaturaIV KK 414/14
Data orzeczenia2015-04-02
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział IV
SędziowieSSN Dariusz Świecki, SSN Michał Laskowski, SSA del. do SN Dariusz Czajkowski, SSN Dariusz Świecki (przewodniczący), SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV KK 414/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Michał Laskowski
SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza
w sprawie S. R.
skazanej z art. 270 § 1 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 2 kwietnia 2015 r.,
kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 24 listopada 2010 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3;

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K., uwzględniając wniosek prokuratora złożony w trybie art. 335 § 1 k.p.k., wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., uznał S. R. za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 294 § 1 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 1, 2, 3 k.k. wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił okres 4 lat oraz orzekł grzywnę w wymiarze 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł. Na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązał oskarżoną do naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonej Spółki z o. o. kwoty 381.100 zł w terminie 3 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w pierwszej instancji.

Kasację od tego wyroku na korzyść S. R. wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżając go w części dotyczącej nałożenia na oskarżoną obowiązku naprawienia szkody. Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu przez Sąd Okręgowy sprzecznego z wymogami prawa wniosku prokuratora i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem w zakresie proponowanego obowiązku naprawienia szkody w sytuacji, gdy o roszczeniu wynikającym z popełnionego przez skazaną przestępstwa prawomocnie orzekł już wcześniej sąd cywilny, w konsekwencji czego doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego - art. 415 § 5 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego, w części dotyczącej zobowiązania skazanej do naprawienia szkody (punkt 3 orzeczenia). Ponadto skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów z akt sprawy Sądu Okręgowego, sygn. akt …/09, to jest:

-pozwu o zapłatę wniesionego wobec pozwanej S. R. w dniu 17 lipca 2009 r.;

-wyroku zaocznego w sprawie o sygn. …/09.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna. Doszło bowiem do rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów procesowych w sposób opisany w zarzucie kasacji. Istota uchybienia sprowadza się do nieuwzględnienia tzw. reguły antykumulacyjnej unormowanej w art. 415 § 5 k.p.k. Z przepisu tego wynika zakaz orzekania przez sąd m.in. o obowiązku naprawienia szkody w sytuacji, gdy roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania lub o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że owa klauzula antykumulacyjna dotyczy każdego karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, więc także orzeczonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. (por. m.in. wyrok z dnia 18 stycznia 2013 r., V KK 378/12, Lex nr 1277805).

W rozpoznawanej sprawie o roszczeniu będącym przedmiotem obowiązku nałożonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. orzeczono już w postępowaniu cywilnym prawomocnym wyrokiem zaocznym wydanym przez Sąd Okręgowy z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt /09.

Wobec powyższego ponowne orzekanie w tym samym zakresie przedmiotowym i podmiotowym w postępowaniu karnym było niedopuszczalne.

Z tego też względu Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części zawierającej wadliwe rozstrzygnięcie.

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)