Sygn. akt IV KK 410/13
POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 grudnia 2013 r.,
sprawy J. B. i A. W.
skazanych z art. 286 § 1 kk i in.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 20 maja 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.
z dnia 29 października 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2) zwolnić skazanego J. B. od kosztów sądowych za postępowanie
kasacyjne w części go dotyczącej;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B. – Kancelaria
Adwokacka kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100),
zawierającą 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu skazanemu J. B. – sporządzenie i
wniesienie kasacji;
4) obciążyć skazanego A. W. kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne w części go dotyczącej.
UZASADNIENIE
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a
k.p.k. zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej
się do skazanego J. B.
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B.
został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.
64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat
pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 20 maja
2013 r., po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego,
utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy
za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457
§ 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w B.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym
należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich
przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w
zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały
przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod
pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne
w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu
kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 §
1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd
odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a
uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej
orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie
szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na
uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych,
3
uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art.
457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco
szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać
należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów
doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a
quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym
zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do
zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało
uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako
bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów
postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80
zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności
podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia
niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania
w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że
również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były
kompletnie chybione.
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k.
zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej się do
skazanego J. B.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B.
został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.
4
64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat
pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 20 maja 2013 r.,
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w
mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za
oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457
§ 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym
należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich
przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w
zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały
przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod
pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne
w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu
kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 §
1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd
odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a
uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej
orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie
szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na
uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych,
uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art.
5
457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco
szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać
należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów
doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a
quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym
zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do
zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało
uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako
bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów
postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80
zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności
podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia
niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania
w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że
również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były
kompletnie chybione.
