IV KK 378/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 listopada 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego J.Ł. i J.K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 13 listopada 2025 r.
wniosków obrońców skazanych
o wstrzymanie wykonania
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 18 listopada 2024 r. sygn. akt II AKa 486/23,
zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt III K 81/21,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wnioski złożone zarówno przez adw. M. C. jak i adw. P. R. o wstrzymanie
wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku, nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy
może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia,
którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie przepis ten nie
wskazuje przesłanek, których zaistnienie warunkowałoby wstrzymanie
IV KK 378/25
2
wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to istotne jest, że stanowi on odstępstwo
od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się
wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Jest więc oczywiste, że decyzja o
skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi
być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które wskazują, że wykonanie wyroku
przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i
nieodwracalne skutki, przy czym ocena ta musi być konsekwencją stwierdzenia
istnienia realnego ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z
wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności
wniesionej kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia z dnia 22
listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21).
W realiach tej sprawy nie sposób na obecnym etapie stwierdzić, że
zachodzą podstawy do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie obrońcy skazanych co do zasady zarzucili sądowi
odwoławczemu wadliwość przeprowadzonej kontroli odwoławczej oraz w wypadku
kasacji obrońcy skazanego J.Ł., obrazę przepisów procedury, których
konsekwencją miało być naruszenie zasady bezpośredniości. Rzecz jednak w tym,
że przeprowadzona na potrzeby postępowania wywołanego przedmiotowymi
wnioskami, analiza zarzutów obu kasacji nie wskazuje na istnienie wysokiego
prawdopodobieństwa ich uwzględnienia, co z kolei stanowiłoby podstawę do
skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Warto
bowiem przypomnieć, że prawdopodobieństwo, o którym wcześniej jest mowa,
musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 29 marca 2021 r., IV KK 103/21). Taka sytuacja w tej sprawie
nie zaistniała, a wskazywana przez skarżących możliwość zaistnienia rażących
naruszeń prawa, wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB]
[a.ł]
IV KK 378/25
3
