IV KK 30/24

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2024-02-20

Dane orzeczenia

SygnaturaIV KK 30/24
Data orzeczenia2024-02-20
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział IV
SędziowieSSN Jacek Błaszczyk, SSN Andrzej Stępka, SSN Marek Pietruszyński, SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący), SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

IV KK 30/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lutego 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Błaszczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Stępka
SSN Marek Pietruszyński

Protokolant Łukasz Biernacki

w sprawie K. P.

skazanego z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 20 lutego 2024 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku

z dnia 16 sierpnia 2023 r., sygn. akt III K 564/23,

1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k. umarza postępowanie;

2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

[PGW]

Marek Pietruszyński Jacek Błaszczyk Andrzej Stępka

UZASADNIENIE

K.P. został oskarżony o to, że: w dniu 1 lutego 2023 r. w B., bezpośrednio po dokonaniu ze sklepu B. przy ulicy […] kradzieży artykułów w postaci 1 butelki alkoholu marki J. wartości 114.99 zł. 1 butelki Whisky B. wartości 109,00 zł i innych artykułów spożywczych o łącznej wartości 240,96 zł, na szkodę J. S.A. w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy użył gróźb karalnych uszkodzenia ciała oraz przemocy fizycznej w postaci przepychania, uderzania pięściami po głowie i całym ciele wobec ochroniarza K.T., przy czym czyn ten stanowił przypadek mniejszej wagi, a czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Białymstoku wyznaczając zarządzeniem z dnia 22 maja 2023 r. termin rozprawy głównej, zarządził zawiadomienie oskarżonego K.P. o terminie rozprawy (k. 88).

Zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy wraz z odpisem aktu oskarżenia zostało zwrócone do Sądu Rejonowego w Białymstoku - po podwójnym awizowaniu - jako niepodjęte w terminie, w dniu 16 czerwca 2023 r. (k. 94 - 95). Kolejne zawiadomienie o terminie rozprawy - po podwójnym awizowaniu - zostało zwrócone do Sądu Rejonowego w Białymstoku jako niepodjęte w terminie, w dniu 5 lipca 2023 r. (k. 98 - 99).

Na rozprawę przed Sądem Rejonowym w Białymstoku w dniu 16 sierpnia 2023 r. oskarżony nie stawił się. Sąd Rejonowy postanowił prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonego uznając prawidłowość zawiadomienia go o terminie czynności procesowej. Sąd Rejonowy na podstawie art. 389 § 1 k.p.k. w zw. z art. 394 § 2 k.p.k. uznał za ujawniony w całości bez odczytywania protokół przesłuchania oskarżonego w charakterze podejrzanego, przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie zamknął przewód sądowy i ogłosił wyrok (k. 100 - 101).

Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2023 r., sygn. akt III K 564/23:

1.oskarżonego K.P. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za czyn ten na podstawie art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

2.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. od dnia 1 lutego 2023 r. godz. 13.00 do 3 lutego 2023 r. godz. 11.30, przyjmując z zaokrągleniem w górę do pełnego dnia, że jeden dzień pozbawienia wolności w sprawie jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

3.zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie i obciążył nimi Skarb Państwa.

Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 24 sierpnia 2023 r.

W dniu 29 sierpnia 2023 r. wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 16 sierpnia 2023 r. o sygn. akt III K 564/23 został skierowany do wykonania (k. 105).

W dniu 6 września 2023 r. do Sądu Rejonowego w Białymstoku wpłynęło zaświadczenie systemu PESEL2-SAD, z którego wynika, iż oskarżony K.P. zmarł w dniu 25 maja 2023 r. (k. 119 -120).

Kasację od orzeczenia Sądu Rejonowego w Białymstoku wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu postępowania i wydaniu wobec K.P. wyroku skazującego, podczas gdy oskarżony ten zmarł przed jego wydaniem, tj. w dniu 25 maja 2023 r., co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, określoną w przepisie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. (odpis aktu zgonu załączono do nadzwyczajnego środka zaskarżenia).

W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, co uzasadnia rozpoznanie jej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Postępowanie sądowe w sprawie toczyło się pod nieobecność oskarżonego, który nie odbierał awizowanych przesyłek. Dopiero po wydaniu wyroku w sprawie i skierowaniu orzeczenia wpłynęło zaświadczenie z którego wynika, że oskarżony zmarł w dniu 25 maja 2023 r. Oznacza to, że w dniu wyrokowania, tj. w dniu 16 sierpnia 2023 r. istniała przeszkoda procesowa, przewidziana w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., uniemożliwiająca prowadzenie postępowania. W konsekwencji jej wystąpienia wydany wyrok, choć sąd nie wiedział o śmierci oskarżonego, został dotknięty bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Śmierć oskarżonego ma charakter obiektywny i fakt, że Sąd procedujący nie miał informacji o zgonie nie stoi na przeszkodzie uwzglednienia kasacji wniesionej na korzyść skazanego (art. 529 k.p.k.). Przepis art. 17 § 1 pkt. 5 k.p.k. jest jednoznaczny i bezwzględny w tresci i powinien być uwzgledniony w kazdej fazie procesu karnego – por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2013 r., III KK 147/13.

W powyższym stanie rzeczy konieczne stało się wyeliminowanie wadliwego orzeczenia z obrotu prawnego przez jego uchylenie. W następstwie śmierci oskarżonego postępowanie karne należało umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k. i obciążyć Skarb Państwa kosztami procesu w sprawie.

[ał]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)