Sygn. akt IV KK 271/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
na posiedzeniu
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 września 2013 r.,
sprawy M. L.
skazanego z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art.
64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 16 kwietnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 24 października 2012 r.,
I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. -
Kancelaria Adwokacka kwotę 442 zł i 80 gr. (czterysta
czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 %
podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie kasacji na rzecz skazanego M. L.;
III. obciąża skazanego M. L. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji obrońcy skazanego M. L. podniesiono zarzuty rażącego
naruszenia przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść
wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 16 kwietnia 2013 r., a to:
1) art. 7 k.p.k.,
2
2) art. 433 § 2 k.p.k.,
3) art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Nie można w realiach sprawy dopatrzeć się rażącego naruszenia przez Sąd
Okręgowy przepisu art. 7 k.p.k. Sąd ten słusznie przyjął, po rozpoznaniu apelacji
oskarżonego i jego obrońcy, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów
zgromadzonych w sprawie, nie przekracza granic zasady swobodnej oceny
dowodów ujętej w przepisie art. 7 k.p.k. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 457 § 3 k.p.k.,
odniósł się w wystarczającym w zakresie do zarzutów obu apelacji. Tym samym nie
jest zasadny zarzut, iż podczas rozpoznania tych apelacji doszło do rażącego
naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
Przedstawione wyżej względy zdecydowały, iż Sąd Najwyższy na podstawie
art. 535 § 3 k.p.k. postanowił jak na wstępie.
