Sygn. akt IV KK 262/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013r.
sprawy R.P.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 231§1 k.k. i art. 217§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej
od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 marca 2013 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 maja 2012 r. postanowił:
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
oskarżycielkę subsydiarną.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I –
instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który
zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od
wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k. i który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Przypomnieć także trzeba, że naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić
samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z
2
zasad generalnych rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje
następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Zatem przedmiotem
zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo
wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej. Podobnie art. 5§2 k.p.k.
dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający
sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia
dokonanego przez ten sąd. Wskazać należy też, że co do zasady zarzut
naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko
wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne. Taka zaś
sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Podobnie art. 410 k.p.k. nie ma
zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione
przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu.
W tej sytuacji ocenić należy, że kasacyjny charakter, mają jedynie zarzuty
naruszenia art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k., zarzutów tych nie można jednak
uznać za zasadne.
Przechodząc do zagadnień szczegółowych wskazać należy, że:
1. na k. 4-11 kasacji skarżący kwestionuje wiarygodność wyjaśnień
oskarżonego R. P., a także zeznań świadków Ł. Z. oraz D. B. – ocena
depozycji wymienionych osób została zawarta na k. 4-5 uzasadnienia
wyroku Sądu Rejonowego, a poprawność tej oceny prawidłowo
zweryfikowano w postępowaniu odwoławczym. Skarżącego należy w tej
części odesłać do k. 2-4 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w B.,
2. wbrew stanowisku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej Sąd ad quem
przeanalizował i odniósł się do podnoszonych w apelacji zarzutów
dotyczących oceny zeznań A. B. i A. B., a także M. R. i M. R. Zarzuty
skarżącego w tej części stanowią kontynuację kwestionowania
poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i bezkrytycznie pomijają
zarówno ustalenia Sądu I instancji, jak i uwagi poczynione na k. 2-4
pisemnych motywów orzeczenia Sądu Odwoławczego,
3. pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej konsekwentnie eksponuje tezę, że
zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało uszkodzenie
uszczelki w pojeździe M. R. oraz urządzenia automatycznie cofającego
3
szybę - do kwestii tej odniósł się Sąd Okręgowy na k. 5 uzasadnienia
wyroku. Autor kasacji – powołując drugorzędne z punktu widzenia
odpowiedzialności oskarżonego okoliczności – stara się natomiast
zdezawuować zarówno wartość wyjaśnień oskarżonego, jak i wspierającej
je opinii biegłego J. D.
Niewątpliwie zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego – Sąd Okręgowy
przeprowadził kontrolę instancyjną zaskarżonego apelacją orzeczenia w sposób
wszechstronny i wnikliwy. Uzasadnienie orzeczenia Sądu Odwoławczego
przedstawia powody rozstrzygnięcia oraz argumentację wyjaśniającą w sposób
logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielono zarzutów i wniosków zawartych w
apelacji oskarżycielki, respektując przy tym wymogom określonym tak w art. 433 §
2 k.p.k., jak i art. 457 § 3 k.p.k., co z kolei przesądza o bezzasadności zarzutu
postawionego w kasacji.
Analiza kasacji prowadzi do nieodpartego wniosku, że podniesienie w niej
zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego miało jedynie na celu
zainicjowanie kolejnego postępowania instancyjnego, a tym samym obejście
podstaw kasacji z art. 523 § 1 k.p.k.
W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez
skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono skarżącą.
