IV KK 226/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
Dnia 8 lipca 2025 r.
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie A.P. i A.B.
wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania
wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu
z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt V Ka 1002/24,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu
z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt III K 397/23,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
W kasacjach od wyroku Sądu odwoławczego zarzucono rażące naruszenie
przepisów prawa materialnego oraz procesowego. W obu skargach złożono wnioski
o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Na uzasadnienie podniesiono, że za ich
uwzględnieniem przemawia ranga podniesionych w kasacjach zarzutów, które z
wysokim prawdopodobieństwem spowodują uchylenie zaskarżonego wyroku.
Nadto skarżący wywodzili, że wykonywanie w chwili obecnej orzeczonych kar
spowoduje dla skazanych niewspółmiernie ciężkie konsekwencje, a to z uwagi na
ich sytuację osobistą i rodzinną.
Sąd Najwyższy stwierdza, że wnioski nie zasługują na uwzględnienie.
IV KK 226/25
2
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama
czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy
niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej już
wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności
tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych
okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia
pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23, LEX nr
3567070).
Powołanie się na treść zarzutów przez autorów kasacji, podobnie jak sam
fakt wniesienia kasacji, nie może być uznane za wystarczające – nie może bowiem
automatycznie przesądzać o tym, iż zarzuty skarg są trafne. Przedmiotem
rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w
trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może
być całościowa ocena zasadności kasacji, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta
dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka
zaskarżenia. Na obecnym etapie postępowania w przedmiocie złożonych wniosków
w trybie art. 532 § 1 k.p.k. nie jawi się na tyle w sposób oczywisty, by uzasadniała
wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia.
Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.
nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości
uznanie zarzutów podniesionych w kasacjach za oczywiście zasadne.
Nie negując trudnej sytuacji osobistej i rodzinnej skazanych należy podnieść,
że ewentualne negatywne konsekwencje jakie wykonanie wyroku mogłoby
spowodować dla nich, mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez
skazanych z instytucji prawa karnego wykonawczego, jaką po osadzeniu w
zakładzie karnym jest przerwa w odbywaniu kary.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
IV KK 226/25
3
[r.g.]
