WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2023 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Bednarek

w sprawie M. K.
‎ukaranego z art. 151 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w.
‎po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r.,
‎kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść
‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
‎z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt VII W 873/17

1) uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. postępowanie o wykroczenie wobec M. K. umarza;

2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 28 grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim, sygn. akt VII W 873/17 uznał M. K. winnym popełniania zarzucanych mu czynów i za to na podstawie art. 151 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu grzywnę w kwocie 50 zł. Wobec niezłożenia sprzeciwu, wyrok uprawomocnił się 26 stycznia 2018 r.

Kasację od wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżył wyrok w całości na korzyść obwinionego i zarzucił rozstrzygnięciu: rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.w., polegające na przyjęciu, że okoliczności przypisanych ukaranemu czynów i jego wina nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie zarówno wina jak i okoliczności wykroczeń zarzucanych obwinionemu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności przypisanych obwinionemu wykroczeń.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Zgodnie z treścią art. 92 § 2 4 k.p.s.w. orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Wydając wyrok nakazowy, sąd uznaje za ujawnione dowody dołączone do wniosku o ukaranie.

W ocenie Sądu Najwyższego, zarówno okoliczności związane ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, jak i te związane z prawną oceną zdarzenia nie były na tyle jednoznaczne, aby nie nasuwały żadnych istotnych wątpliwości co do winy i okoliczności popełnienia zarzuconego czynu.

Przede wszystkim, na co trafnie w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zwrócił uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich - dołączony do wniosku o ukaranie materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie czy na terenie Nadleśnictwa B., Leśnictwo […], oddział […], w dniu 4 czerwca 2017 r. obowiązywał okresowy zakaz wstępu do lasu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera bowiem żadnego dokumentu, pochodzącego od uprawnionej osoby, który taką okoliczność by stwierdzał. Z protokołu przesłuchania świadków i osoby obwinionej taka okoliczność jednoznacznie nie wynika, zaś jej ustalenie jest niezbędne do stwierdzenia czy w sprawie istniał skuteczny – wydany zgodnie z dyspozycja art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. - o lasach okresowy zakaz wstępu do lasu.

Z powyższych okoliczności wynika, że, Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim rozpoznał sprawę M. K. w postępowaniu nakazowym, skutkiem czego było wydanie wobec niego wyroku nakazowego, pomimo, iż istniały uzasadnione wątpliwości co do okoliczności zarzucanego mu wykroczenia

Wskazane w kasacji rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w., jakiego dopuścił się Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim miało istotny wpływ na treść zapadłego wyroku, bowiem nie można wykluczyć, że po przeprowadzeniu rozprawy, zapadłoby inne, co do istoty, orzeczenie. Powinno to skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku nakazowego i przekazaniem sprawy sądowi meriti do ponownego rozpoznania.

Mając jednak na uwadze, że w dacie złożenia kasacji okres przedawnienia karalności zarzucanych obwinionemu wykroczeń, określony w  art. 45 § 1 k.w. już upłynął, po uchyleniu wyroku, wobec wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej należało umorzyć postępowanie (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.)

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.

[SOP]

[ał]