IV KK 128/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
Dnia 19 maja 2026 r.
w sprawie skazanego B.G. i A.G.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 19 maja 2026 r.
wniosku obrońcy skazanego B.G.
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w
Katowicach
z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II AKa 461/23,
zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku Białej
z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt III K 33/09,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wniosek obrońcy skazanego B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
kasacją prawomocnego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią
art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać
wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie
zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Skoro przepis art. 532 k.p.k. stanowi odstępstwo
od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., to nie może być wątpliwości, że decyzja o
IV KK 128/26
2
skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi
być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, iż
wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla
skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne
ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania
prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej
kasacji (por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21;
z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21).
Na obecnym etapie nie sposób stwierdzić, że zachodzą podstawy do
zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po
zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji adw. M. N., nie stwierdził, aby
miały one charakter zarzutów oczywiście zasadnych. Powyższe prowadzi do
konkluzji, że prawdopodobieństwo uwzględnienia tej kasacji nie jest na obecnym
etapie na tyle wysokie, by uzasadniało skorzystanie z instytucji wstrzymania
wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Nadmienić przy tym należy, a to z uwagi na postawienie przez obrońcę
drugiego ze skazanych, zarzutu nienależytej obsady sądu odwoławczego (art. 439
§ 1 pkt 2 k.p.k.), w którego składzie zasiadała sędzia K.M. - powołana na urząd
sędziego Sądu Apelacyjnego na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa
podjętych w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. i zmianie
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r.
poz. 3) - że możliwość zaistnienia w tej sprawie bezwzględnego powodu
odwoławczego nie jest oczywista i wymaga analizy wszystkich okoliczności na
rozprawie kasacyjnej. W aspekcie tego zarzutu trzeba przypomnieć, że zarówno w
uchwale połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2,
poz. 7), jak i w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22) wyraźnie wskazano,
że sam fakt orzekania sędziego sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z dnia 8
grudnia 2017r. nie stanowi uchybienia kwalifikowanego z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a
konieczne jest dokonanie oceny wadliwości powołania tego sędziego w
IV KK 128/26
3
okolicznościach konkretnej sprawy. Co więcej, dotychczas przeprowadzone przed
Sądem Najwyższym tzw. postępowania testowe co do udziału tej sędzi w składach
orzekających nie doprowadziły do uchylenia wyroków.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB\
[r.g.]
