IV KK 11/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
Dnia 5 marca 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 5 marca 2026 r., bez udziału stron
w sprawie D. G.
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy D. G. od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt II AKa 223/25, którym
zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 17 lutego 2025 r., sygn.
akt V K 154/24, w ten sposób, że zmieniono opis oraz kwalifikację prawną
niektórych czynów przypisanych skazanemu oraz orzeczono ponownie karę łączną.
W pozostałej części Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
W kasacji obrońca podniósł zarzuty naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz
sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, wobec
tego skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
IV KK 11/26
2
Zgodnie z treścią art. 9 § 1 k.k.w. wykonanie prawomocnych orzeczeń
następuje bezzwłoczne, natomiast zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.,
powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które jednoznacznie
wskazują, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować
dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki.
Skarżący wprawdzie podniósł w kasacji zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
stanowiący bezwzględną przyczynę odwoławczą, poprzez nienależytą obsadę
Sądu I instancji wskutek zasiadania w jego składzie sędziego powołanego w
procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., jednakże ta okoliczność nie może
przesądzać o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania kary. Zauważyć
należy, że nawet w sytuacji uwzględnienia kasacji i uchylenia zaskarżonego
orzeczenia, Sąd Najwyższy zgodnie z art. 538 § 2 k.p.k. powinien rozważyć
zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania
wobec skazanego, któremu wymierzono karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności. Nadto, jak wynika z informacji znajdujących się w aktach sprawy, kara
łączna została wprowadzona do wykonania 21 września 2024 r., a jej koniec
przypada na 13 marca 2031 r.
Nie przesądzając, zatem ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy
doszedł do przekonania, iż nie zachodzą w przedmiotowej sprawie wystarczające
podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1
k.p.k.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
IV KK 11/26
3
