IV CZ 69/12

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2012-10-12

Dane orzeczenia

SygnaturaIV CZ 69/12
Data orzeczenia2012-10-12
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział IV
SędziowieSSN Józef Frąckowiak, SSN Anna Owczarek, SSN Hubert Wrzeszcz, SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący), SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV CZ 69/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący) SSN Anna Owczarek SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa M. G., C. G. i A. G. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń SA w Warszawie o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2012 r., zażalenia powodów na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim orzeczenia Sądu Apelacyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., oddala zażalenie i zasądza od powodów na rzecz pozwanego po 100 (sto) zł kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powodów i zasądził od powodów na rzecz pozwanego po 1000 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu za drugą instancję Z uzasadnienia postanowienia wynika, że wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika apelacja powodów została odrzucona z powodu nieuiszczenia – po oddaleniu zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych – w terminie należnej opłaty od apelacji (art. 370 w związku z art. 373 k.p.c.) Uzasadniając orzeczenie o kosztach za instancję odwoławczą, Sąd przytoczył art. 102 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i wyjaśnił, że obciążył powodów częściowo tymi kosztami ze względu na sposób zakończenia sporu w drugiej instancji, jak również sytuację ekonomiczną powodów i charakter dochodzonego roszczenia. Postanowienie zaskarżyli powodowie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach za instancję odwoławczą. Zarzucili, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 102, art. 108, art. 370 i art. 373 k.p.c. i wnieśli o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części i „nieorzekanie o kosztach postępowania”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ze względu na zakres zaskarżenia postanowienia zarzuty wydania postanowienia z naruszeniem przepisów dotyczących odrzucenia apelacji (art. 370 i art. 373 k.p.c.) nie podlegają kontroli zażaleniowej. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 108 k.p.c., albowiem przepis ten – w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie w sprawie – nakłada na sąd wykonany w sprawie obowiązek orzeczenia o kosztach procesu w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie o kosztach za instancję odwoławczą stanowił przepis art. 102 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest ugruntowane stanowisko, że przepis art. 102 k.p.c. zawiera uprawnienie o charakterze czysto dyskrecjonalnym. Wprawdzie kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia, co do zasady może być objęta kontrolą sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o koszach powinna być tylko wyjątkowa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., IV CZ 136/10, z dnia 11 maja 2011 r., I CZ 34/11, z dnia 19 października 2011 r., II CZ 68/11 i z dnia 9 lutego 2012 r., III CZ 2/12, niepubl.). Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji szczególnej i wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji. Zarzut wydania postanowienia w zaskarżonej części z naruszeniem art. 102 k.p.c. należało zatem uznać za nieuzasadniony. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 w związku z art. 105 § 1, art. 391 § 1 i art. 3941 § 3 k.p.c. Przewidziana w § 12 ust. pkt 2 w związku z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 163, poz. 1349 ze zm.), przy wartości przedmiotu zaskarżenia 3000 zł, minimalna stawka za prowadzenie sprawy w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym wynosi 300 zł (50% z 600 zł). W tej sytuacji od każdego z powodów na rzecz pozwanego należało zasądzić po 100 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. db

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)