IV CZ 68/12
postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2012-10-12
Dane orzeczenia
SygnaturaIV CZ 68/12
Data orzeczenia2012-10-12
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział IV
SędziowieSSN Józef Frąckowiak, SSN Anna Owczarek, SSN Hubert Wrzeszcz, SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący), SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt IV CZ 68/12
POSTANOWIENIE
Dnia 12 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości T. T. Spółki z o.o.
przeciwko P. SA i Osiedlu T. Spółce z o.o. Spółce Komandytowo - Akcyjnej o
zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 października 2012 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie drugim wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 7 lutego 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 7 lutego 2012 r. oddalił apelację
powoda i apelację pozwanego Osiedle T Spółki z o.o. Spółki komandytowo –
akcyjnej, zniósł wzajemnie między apelującymi koszty procesu w drugiej instancji,
zasądził od powoda na rzecz pozwanego P. SA kwotę 1.200 zł tytułem kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Uzasadniając
rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego Sąd odwołał
się do zasady odpowiedzialności za wynik sporu i przytoczył art. 98 § 1 k.p.c.
Na powyższe orzeczenie, w części odnoszącej się do zniesienia kosztów
postępowania drugoinstancyjnego między apelującymi, złożył zażalenie powód
syndyk Masy Upadłości T. – T. Spółka z o.o. Wskazując, iż apelacja pozwanego
została oddalona w całości jako bezzasadna, zarzucił że powinien on być
obciążony obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego
za drugą instancję. Inne rozstrzygnięcie – zdaniem skarżącego – stoi w
sprzeczności z art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca obowiązana
jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego
dochodzenia prac i celowej obrony.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik sprawy, zawartą w art. 98
k.p.c., w postępowaniu procesowym strona przegrywająca zobowiązana jest
zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu (por. m. in. uchwała
składu siedmiu sędziów SN – zasada prawna z dnia 23 czerwca 1951 r., C 67/51,
OSNC 1951, nr 3, poz. 63). Odstąpienie od niej jest możliwe w wypadku wydania
rozstrzygnięć o częściowym uwzględnieniu żądań, jeżeli przeciwnik uległ
co do nieznacznej części żądania albo określenie należnej mu sumy zależało
od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu (art. 100 zd. 2 k.p.c.), ugodowego
załatwienia sprawy
(art.
104 k.p.c.), bądź w sytuacjach szczególnych
uzasadnionych zasadą słuszności (art. 102 k.p.c.), zawinieniem strony polegającym
na niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniu (art. 103 k.p.c.).
Odpowiednikiem wskazanej zasady w odniesieniu do rozstrzygnięć o częściowym
uwzględnieniu żądań stron jest art. 100 zd. 1 k.p.c. Ze względów pragmatycznych
ustawodawca dopuścił jednak w tych sprawach, w miejsce samodzielnych
rozstrzygnięć o kosztach postępowania, po dokonaniu rozrachunku i odpowiednio
do jego wyniku i treści orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydawanie
postanowień o wzajemnym zniesieniu lub stosunkowym rozdzieleniu kosztów
postępowania. Oznacza to, że uzupełnieniem reguły odpowiedzialności za wynik
sprawy jest zasada kompensaty. Podjęcie postanowienia w oparciu o art. 100 zd. 1
k.p.c. wymaga ustalenia proporcji między zgłoszonymi a uwzględnionymi żądaniami
i zarzutami stron a wynikiem procesu. Jeżeli strony w równym lub zbliżonym
stopniu wygrały i przegrały proces, a poniesione przez nie koszty nie pozostają
w dysproporcji, właściwym rozstrzygnięciem jest zniesienie wyłożonych kosztów
postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1985 r., II CZ
56/85, nie publ., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1991 r., II CZ
255/90, OSP 1991, nr 11, poz. 279, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego
2002 r., I PKN 932/00, OSNP 2004, nr 4, poz. 63).
W przedmiotowej sprawie apelacje powoda Syndyka Upadłości T.-T. Olsztyn
Spółki z o.o. oraz pozwanego Osiedla T. Spółki z o.o. Spółki komandytowo -
akcyjnej zostały oddalone, przy czym skarżący ponieśli koszty postępowania
odwoławczego w takiej samej wysokości (odpowiednio: powód opłata sądowa
1.263 zł, pozwany opłata sądowa 1.263 zł, wynagrodzenie pełnomocników po
1.200 zł). Tym samym strony w równym stopniu wygrały i przegrały w
postępowaniu odwoławczym, zatem rozstrzygnięcie o zniesieniu kosztów tego
postępowania co do zasady było prawidłowe i znajdowało oparcie w przepisie art.
100 zd. 1 k.p.c. Uchybieniem Sądu Okręgowego było jedynie powołanie art. 98
k.p.c., jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania także
w odniesieniu do skarżących stron. Niemniej, mimo błędnego wskazania
wskazanego przepisu, orzeczenie wydane w tym przedmiocie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw.
z art. 3942 § 1 k.p.c. oddalił zażalenie jako bezzasadne.
jw
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)