IV CZ 45/15
postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2015-11-19
Najważniejsze z orzeczenia
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanej spółki i utrzymał w mocy uchylenie wyroku przez sąd apelacyjny. Potwierdził, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne, gdy sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy albo trzeba przeprowadzić całe postępowanie dowodowe. To ważne orzeczenie dla praktyki stosowania art. 386 § 4 k.p.c. w sprawach cywilnych.
Dane orzeczenia
SygnaturaIV CZ 45/15
Data orzeczenia2015-11-19
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział IV
SędziowieDariusz Dończyk, Mirosława Wysocka (przewodniczący), Wojciech Katner (autor uzasadnienia)
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt IV CZ 45/15
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Z. M.
przeciwko Agencji Rozwoju […] Spółce Akcyjnej
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 listopada 2015 r.,
zażalenia strony pozwanej
na wyrok Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 28 października 2014 r.,
oddala zażalenie.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu
Okręgowego w G. z dnia 9 października 2013 r. i przekazał do ponownego
rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania sprawę z
powództwa Z. M. przeciwko Agencji Rozwoju […] o zapłatę kwoty 191 415,06
złotych z tytułu dofinansowania inwestycji, przyznanego a niewypłaconego
powodowi przez pozwaną.
Uchylonym wyrokiem Sądu Okręgowego oddalone zostało powództwo
i zasądzone koszty postępowania na rzecz pozwanej, gdyż roszczenie powoda
jako pozostające w związku z działalnością gospodarczą i podlegające trzyletniemu
terminowi przedawnienia zostało - na podstawie zarzutu pozwanej - uznane za
przedawnione. Wskutek wniesionej apelacji, w której zarzucone zostało Sądowi
Okręgowemu naruszenie art. 118 k.c. oraz art. 217 § 2 w związku z art. 227 k.p.c. -
Sąd Apelacyjny uznał za nieskuteczne powołanie się przez pozwaną na
przedawnienie roszczenia, ale ze względu na uwzględnienie tego zarzutu przez
Sąd pierwszej instancji - stwierdził nierozpoznanie istoty sprawy. W świetle art. 386
§ 4 k.p.c. uzasadniało to, według Sądu Apelacyjnego uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż sprawa wymaga
przeprowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności spornych
w granicach wniosków dowodowych stron, a następnie dokonanie oceny dowodów
i konsekwencji prawnych ustalonych okoliczności, czyli w efekcie - rozstrzygnięcie
o żądaniu pozwu.
W zażaleniu strona pozwana wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego
wyroku Sądu Apelacyjnego, zarzucając naruszenie art. 373 w związku z art. 167
i art. 168 § 1 k.p.c. W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o jego oddalenie
i zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c. sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony
wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania
przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga
przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.
3
Pełnomocnik pozwanej Agencji skupił uwagę w uzasadnieniu zażalenia od
wyroku Sądu Apelacyjnego wyłącznie na bezpodstawnym dowodzeniu wadliwości
przywrócenia terminu do wniesienia apelacji powoda. Nie odniósł się natomiast do
wskazanych przesłanek zastosowania art. 386 § 4 k.p.c., który to przepis był
podstawą uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i zarzut naruszenia którego
stanowił o możliwości wniesienia zażalenia od wyroku Sądu Apelacyjnego.
Tymczasem Sąd Apelacyjny ustalił, że sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty
sprawy, co nastąpiło wskutek uznania, że w sprawie doszło do przedawnienia
roszczenia. Ze względu na odmienną ocenę prawną w tej kwestii uczynioną przez
sąd drugiej instancji, stało się oczywiste, że sprawa powinna być rozpoznana co do
meritum najpierw przez sąd pierwszej instancji, wraz z przeprowadzeniem całego
postępowania dowodowego, dotąd poniechanego. Dopiero w następstwie tego
wydane orzeczenie może zostać poddane kontroli instancyjnej.
Sąd drugiej instancji, mimo zasady apelacji pełnej nie może, rozpoznając
apelację wkraczać w prawa i obowiązki sądu pierwszo-instancyjnego tak dalece,
że przez wydanie po raz pierwszy w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia
pozbawi w rzeczywistości strony postępowania jednej instancji sądowej,
gdyż to naruszyłoby konstytucyjny porządek sprawowania przez sądy wymiaru
sprawiedliwości.
Nie można zatem uznać za uzasadnione zarzucenie w zażaleniu Sądowi
Apelacyjnemu naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. Zauważyć jednocześnie należy,
że zażalenie to pomija w ogóle istotę rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, skupiając
uwagę na kwestiach, które nie podlegają kontroli Sądu Najwyższego w związku
z zaskarżonym orzeczeniem.
Z tych względów na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.
należało zażalenie oddalić, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie, co wynika wprost
z ustawy (art. 108 § 1 kpc).
kc
Powiązane przepisy
Podobne orzeczenia
Zadośćuczynienie za błąd lekarzy przy diagnostyce raka
XV C 222/12 · 2013-07-23
Zasiedzenie nieruchomości: kto musi obalić samoistne posiadanie?
IX Ca 366/15 · 2015-10-08
Czynsz za piwnice przy lokalu użytkowym – wyrok SR
I C 185/13 · 2015-12-30
Zapłata za dostarczone środki farmaceutyczne – wyrok SR
I C 825/15 · 2015-11-16
Powództwo przeciwegzekucyjne po wygaśnięciu tytułu – wyrok SO
IX Ca 483/15 · 2015-10-01
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)