IV CZ 41/10

Sygn. akt IV CZ 41/10 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie z wniosku J. T. i M. T. przy uczestnictwie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. Filii w S., Z. L., H. M., A. O. i A. K. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2010 r., zażalenia uczestnika postępowania A. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę A. K. o wznowienie postępowania, w sprawie z wniosku J. T. i M. T., z udziałem Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. Filia w S., Z. L., H. M., A. O. i A. K., o rozgraniczenie. Sąd Okręgowy wskazał, że skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W zażaleniu skarżący zażądał uchylenia tego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis ten odnosi się do ewentualnych nieprawidłowości w ramach podstawy faktycznej wyroku, rzutujących na jego treść. Wbrew stanowisku żalącego, okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania nie stanowi pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego mówiące o nieprawidłowościach w wykreśleniu granicy dokonanym w 1957 r. Zasadnie zauważył Sąd Okręgowy, że podstawą rozstrzygnięcia był stan prawny z 1958 r., zgodny z ówczesnym stanem posiadania, którego właściciele nie kwestionowali podczas przeprowadzanych wówczas prac mierniczych. O zgodności przeprowadzonego rozgraniczenia z ówczesnym stanem posiadania świadczą również względy, z których wyłączono możliwość zasiedzenia spornej części gruntu przez M. T. i J. T., poprzedniczek prawnych żalącego. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).