IV CSK 786/14

Sygn. akt IV CSK 786/14

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.
‎przeciwko E. I. i M. I.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
‎z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I ACa 223/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka T. sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2014 r., którym oddalono powództwo o zapłatę przeciwko E. I. i M. I.

Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w  art. 398⁹ § 1 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich. W art. 398⁴ § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.

Powódka oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przyczynie wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występuje następujące zagadnienie prawne: „Czy w sprawach o odszkodowanie wynikające z  czynu nieuczciwej konkurencji ustalenie zdarzenia w postaci spisku – zmowy – porozumienia, będącego elementem czynu nieuczciwej konkurencji musi być absolutnie pewne, czy też wprost przeciwnie, z uwagi na istniejące obiektywne utrudnienia w wykazywaniu tej okoliczności wystarczy, gdy wniosek taki da się wyprowadzić z innych ustalonych faktów, przede wszystkim z faktów zaistniałych po zdarzeniu?”

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c.), które wiąże się z określonym przepisem prawnym i ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej, ale i innych spraw, wymaga precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). W zasadzie powinno to być zagadnienie nowe, o  charakterze rzeczywistym, a nie teoretycznym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębne, pogłębione wywody wskazujące na zaistnienie okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19  października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.). Za istotne zagadnienie prawne uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i   nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością, jeżeli jego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 2/12, nie publ). Powyższym wymaganiom nie odpowiada tak sformułowana wątpliwość ani jej uzasadnienie. Nie  wskazują one uogólnionego zagadnienia o charakterze jurydycznym, bowiem wprost oparte są na przedstawieniu własnej, jednostronnej oceny stanu faktycznego sprawy, konkurencyjnej wobec ustaleń uczynionych przez Sądy meriti. Założeniem rozstrzygnięcia byłoby zatem przyznanie powodowi racji co do błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, podczas gdy Sąd Najwyższy jest nią związany, a kwestionowanie ustaleń wyklucza art. 398³ § 3 k.p.c. Ponadto problem ma charakter jednostkowy i hipotetyczny, nie odnosi się do przesłanek rozstrzygnięcia. Nie zachodzi zatem w ogóle potrzeba rozważania kryteriów oceny wyników postępowania dowodowego.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.