IV CSK 781/14

Sygn. akt IV CSK 781/14

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku P. Spółki Akcyjnej w L.
‎przy uczestnictwie M. Z., M. P., E. D., G. B., A. R., M. G., A. G., Skarbu Państwa – Starosty […], J. G., M. K., A. W., J. G.1, D. G. i W. D.
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu
‎z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I Ca 18/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników M. P., E. D., G. B., A. R., M. Z. łączną kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zasądza od wnioskodawcy na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w  postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania - nie występuje wskazane we wniosku istotne zagadnienie prawne ani  potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Istotnym  zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu  Najwyższego przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które  prowadzą do rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie  prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo  określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze  wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub  z  przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych  budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie  sądów wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że  budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje  rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Odnośnie do zagadnienia prawnego przedstawionego w pkt I wniosku o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, trafnie podniesiono w odpowiedzi Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na skargę kasacyjną, że art. 351 k.c. nie budzi żadnych wątpliwości, rozstrzyga bowiem wyraźnie, iż przeniesienie posiadania następuje na mocy samej umowy między stronami; przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczeń, jeżeli chodzi o formę i treść umowy.

Nie ma potrzeby wykładni przepisów wskazanych w pkt II. Zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że obecnie nie budzi żadnych wątpliwości kwestia charakteru prawnego władania przez przedsiębiorstwa państwowe nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub innych podmiotów, w okresie obowiązywania zasady jednolitego funduszu własności państwowej.

Odnośnie do zagadnienia przedstawionego w pkt III wniosku wskazać trzeba, że strona skarżąca nie przedstawiła pogłębionego jurydycznie uzasadnienia mającego przekonać, że występują okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do  rozpoznania.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).

l.n