IV CSK 701/15

Sygn. akt IV CSK 701/15

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa H. L.
‎przeciwko A. L.
‎o ustanowienie rozdzielności majątkowej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 kwietnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II 1 Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i  nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II  CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Skarżąca wskazując na zagadnienie prawne, czy jako wyjątkowy wypadek uzasadniający ustanowienie przymusowego ustroju majątkowego z datą wsteczną mogą być również poczytywane zachowania, które nie dotyczą zarządu majątkiem wspólnym stron, czyni również w jego treści nieuprawnione założenie, że tak było w  niniejszej sprawie i wskazuje na przytoczone przez Sąd zdarzenie dotyczące środków finansowych stanowiących, w jej ocenie, własność syna stron. Pomija jednak tę część motywów Sądu drugiej instancji, która odwołuje się do braku współdziałania w zakresie zarządem majątkiem wspólnym od lipca 2006 r., zwłaszcza w zakresie zarządzania gospodarstwami rolnymi oraz na działania nie tylko pozwanej ale też powoda. Sąd Okręgowy podzielił szerokie ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji co do separacji stron od 2005 r., składu majątku wspólnego i sprzecznych działań stron w zakresie zarządu majątkiem wspólnym zagrażające ich interesom. Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego taki problem prawny, którego rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP, nr 15 – 16, poz. 243). W uzasadnieniu wniosku skarżąca nie przytoczyła argumentów jurydycznych świadczących o takich okolicznościach, które wskazywałyby na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej i ograniczyła się do twierdzenia, że zawarcie przez strony w styczniu 2009 r. umów o rozdzielności majątkowej i podziale majątku wspólnego świadczy o przejściowym charakterze trudności w zarządzaniu majątkiem i braku ważnych powodów w rozumieniu art. 52 § 1 k.r.o. Uzasadnienie w tym zakresie nie zawiera argumentów świadczących o  wadliwym ustaleniu innych okoliczności faktycznych i ich ocenie jako „ważnych powodów” prowadzących do ustanowienia rozdzielności z datą wsteczną, co  uzasadnia przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia oczywistości kwalifikowanego naruszenia art. 52 § 1 k.r.o., a w konsekwencji uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

db