IV CSK 697/16

Sygn. akt IV CSK 697/16

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku M. M. i K. M.
‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty P.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 czerwca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy K. M.

od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
‎z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt IV Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża K. M. kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy K. M. od postanowienia Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oparcie wniosku na tej przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka  (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni  lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów  lub  powszechnie przyjętymi regułami ich interpretacji, odnoszonej do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych (por. postanowienia Sądu  Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Z obszernego i szczegółowo umotywowanego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że przyczyną oddalenia apelacji wnioskodawcy od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia objętej żądaniem K. M. działki gruntu stanowiącej własność Skarbu Państwa było niewykazanie przez niego przesłanek zasiedzenia, o których mowa w art. 172 k.c. przy ustaleniu faktu, że wnioskodawca objął ją w samoistne posiadanie w złej wierze w dniu 22 lutego 1985 r., zaś bieg 30 letniego terminu zasiedzenia został przerwany pozwem Skarbu Państwa o wydanie gruntu. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że wnioskodawca wykazał oczywistą i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia polegającą na naruszeniu wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, skoro w istocie skarżący kwestionuje ocenę dowodów i ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, co nie jest dopuszczalne w świetle art. 398³ § 3 k.p.c.. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

jw