IV CSK 689/16

Sygn. akt IV CSK 689/16

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa A. B. i Ł. B.
‎przeciwko P. (…) Spółce Akcyjnej w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 czerwca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki A. B.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)
‎z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powódki A. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę  funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oparcie wniosku na tej przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub  zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub  powszechnie przyjętymi regułami ich interpretacji, odnoszonej do przyjętych  za  podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008  r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń wynika, że powódka otrzymuje od chwili zgonu matki (6 czerwca 2008 r.) rentę w kwocie po 800 złotych miesięcznie, a  Sąd Okręgowy zasądził na jej rzecz z tego tytułu dodatkową kwotę 400 złotych, tak więc przyznana renta wynosi łącznie 1200 złotych miesięcznie. Matka powódki była przed śmiercią zatrudniona za wynagrodzeniem w wysokości 1126 złotych miesięcznie, zaś Sąd ustalił rentę należną powódce antycypując możliwe do osiągnięcia w przyszłości zarobki matki w zakresie przeznaczanym na utrzymanie powódki. Małoletnia mieszka z ojcem, który troskliwie się nią opiekuje, zamieszkują w dobrych warunkach materialnych i bytowych. Sąd pierwszej instancji przyznał powódce na podstawie art. 24 i art. 448 k.c., zadośćuczynienie za krzywdę wywołaną śmiercią matki w kwocie 150 000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2008 r. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że powódka wykazała oczywistą i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia polegającą na naruszeniu art. 446 § 3 k.c. przez uznanie, iż wypłacona już powódce kwota 30 000 złotych stanowi stosowne odszkodowanie obejmujące niekorzystne zmiany w sytuacji materialnej powódki, nie rekompensowane rentą z art. 446 § 2 k.c. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

jw