IV CSK 678/15

Sygn. akt IV CSK 678/15

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa K. Ł.
‎przeciwko R. K. i D. W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 kwietnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i  nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi w świetle wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego odwołuje się przede wszystkim do dowodów przedstawionych przez powoda w celu wykazania istnienia zobowiązania wekslowego i w istocie kwestionuje ocenę zarówno tych dowodów, jak i dowodów przedstawionych przez stronę pozwaną w  celu wykazania zarzutu wypełnienia weksla niezgodnie z zawartym porozumieniem. Zawarty jednak w art. 398³ § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398¹³ § 2 in fine) oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego wadliwość wyroku sądu drugiej instancji polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Istnienie weksla in blanco oraz deklaracji wekslowej wprawdzie ułatwia sytuację dowodową remitenta ale nie pozbawia dłużnika prawa do przedstawienia dowodów w celu wykazania zarzutu wypełnienia weksla in blanco niezgodnie z porozumieniem. Wbrew twierdzeniu skarżącego Sąd drugiej instancji nie „przerzucił” ciężaru dowodu na powoda, lecz dokonał wykładni deklaracji wekslowej jako umowy podlegającej ocenie i interpretacji na zasadach ogólnych art. 65 k.c. z  uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wykazywanych przez obie strony, zaś prawidłowość ustaleń faktycznych stanowiących podstawę tej oceny uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Wniosek Sądu drugiej instancji, że wobec niezgodnego z porozumieniem wypełnienia weksla in blanco na niekorzyść dłużników wekslowych nie powstało zobowiązanie o treści wyrażonej w wekslu zaprzecza tezie skarżącego, że spór nie został rozpoznany na podstawie stosunku wekslowego. W konsekwencji, mając na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi powoda na tle motywów zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy brak podstaw do przyjęcia, że nastąpiła kwalifikowana postać naruszenia przepisów procesowego mająca charakter oczywisty, widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

db