IV CSK 676/16

Sygn. akt IV CSK 676/16

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa małoletniego A. O.
‎przeciwko L. K.
‎o ustalenie ojcostwa i alimenty,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 czerwca 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w B.
‎z dnia 7 września 2015 r., sygn. akt X Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

przyznaje adwokatowi P. D. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu kasacyjnym;

zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej pozwanego L. K. zaskarżającej wyrok Sądu Okręgowego w B. w części oddalającej jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 grudnia 2014 r. ustalającego jego ojcostwo w stosunku do małoletniego A. O., skarżący uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą zasadnością skargi (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Dlatego wnoszący skargę kasacyjną musi wykazać, istnienie przyczyn uzasadniających jej rozpoznanie ze względu na interes publiczny.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na jej oczywistą zasadność (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które ma charakter oczywisty, rażący, jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy stosunku prawnego oraz bez sprawdzania oceny dowodów. Jest to więc stan rzeczy widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Chodzi o wypadki, w których bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Uzasadnienie wniosku o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej, oparte   jedynie na twierdzeniu o prawnej wadliwości zaskarżonego wyroku   popartym argumentacją  zaczerpniętą z uzasadnienia podstaw skargi, które  na   tym  etapie postępowania nie podlegają merytorycznej ocenie, przy  braku  wykazania kwalifikowanego charakteru podnoszonych naruszeń nie   pozwala  uznać, że  skarga   jest oczywiście uzasadniona. Naruszenie prawa w okolicznościach konkretnej sprawy nie jest bowiem równoznaczne z jego kwalifikowaną postacią jaką stanowi jego oczywiste naruszenie.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy, w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu.

Z tych przyczyn na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c., orzeczono jak w sentencji.

jw