IV CSK 631/14

Sygn. akt IV CSK 631/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa W. W.
‎przeciwko W. B. W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokat E.F.-Ż. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu,

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub  wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł swój wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej i drugiej spośród wymienionych przesłanek.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, iż odwołanie się do potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub   wywołujących  rozbieżności  w  orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo wynikających z niego poważnych wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć. Z kolei twierdzenie o  występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez  Sąd  Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z  odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 października 2012 r., I PK 144/12 oraz z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12 - nie publ.).

W sprawie niniejszej skarżący dostrzegł potrzebę wykładni art. 49 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie „w zakresie wskazania, przy spełnieniu jakich wymagań przesłanka szczególnej staranności zawodowej notariusza jest uważana za zrealizowaną”. Występowanie istotnego zagadnienia prawnego powód wiązał zaś z kwestią, „czy przepis art. 355 k.c. znajduje zastosowanie zarówno do odpowiedzialności deliktowej, jak i kontraktowej, czy też tylko do odpowiedzialności kontraktowej”.

Argumenty skarżącego przytaczane na poparcie potrzeby wykładni pojęcia staranności zawodowej notariusza, regulowanej w Prawie o notariacie, koncentrują się na polemice z ustaleniami poczynionymi przez Sądy orzekające w sprawie. Stosownie zaś do art. 398³ § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Natomiast zagadnienie prawne wskazane przez skarżącego pozbawione jest cechy „nowości”, gdyż było już przedmiotem analizy w orzecznictwie (zob. m.in. wyroki Sądu Najwęższego z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 472/11; z dnia 8 marca 2012 r., V CSK 104/11; z dnia 30 września 2010 r., I CSK 689/09 - nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

l.n