IV CSK 62/20
postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2020-06-23
Dane orzeczenia
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt IV CSK 62/20
POSTANOWIENIE
Dnia 23 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Owczarek
w sprawie z powództwa O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w W.
przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., Z. W., J. W. i J. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 czerwca 2020 r.,
na skutek skarg kasacyjnych pozwanych:
- P. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w K.,
- Z. W.,
- J. W.,
- J. S.
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt […],
1) odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych pozwanych do rozpoznania,
2) zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 2.700,- (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwani: P. sp. z o.o. z siedzibą w K., Z. W., J. W. i J. S. złożyli skargi kasacyjne - każde z osobna - od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 lutego 2018 r., którym oddalono ich apelacje od wyroku Sądu Rejonowego […] w L. z siedzibą w Ś. z dnia 26 maja 2017 r., utrzymującego w całości nakaz zapłaty z dnia 12 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania każdy ze skarżących oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi jest skutkiem naruszenia art. 316 § 1 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 386 § 3 oraz art. 382 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji każdego z pozwanych, pomimo faktu, że jeden z nich J. S. spełnił w całości dochodzone pozwem świadczenie, co - zdaniem skarżących - stanowiło podstawę do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji i uchylenia nakazu zapłaty wydanego w niniejszej sprawie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11 oraz z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11 - nie publ.).
W zaskarżonym wyroku brak jest jakiejkolwiek - tym bardziej szczególnej, kwalifikowanej - sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez Sądy meriti wynika bowiem, że spełnienie świadczenia nastąpiło nie w wyniku uznania powództwa, lecz z zastrzeżeniem zwrotu celem uniknięcia przymusu komorniczego. Tylko pierwsza z tych okoliczności mogłaby zaś uzasadniać uchylenie nakazu zapłaty skierowanego przeciw pozwanym. Tymczasem pozwani konsekwentnie, na każdym etapie prowadzonej sprawy kwestionowali istnienie roszczenia powoda co do zasady. Wydanie wyroku zmieniającego wyrok sądu pierwszej instancji poprzez uchylenie nakazu zapłaty doprowadziłoby do sytuacji, w której Sąd uznałby brak długu po stronie pozwanych, a na powodzie zacząłby spoczywać obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanego świadczenia. Skarżący mylą zatem dwie, całkowicie odmienne sytuacje i instytucje prawne, toteż ich argumentacja nie może stać się przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
jw
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)