IV CSK 562/18

Sygn. akt IV CSK 562/18

POSTANOWIENIE

Dnia 25 września 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa W. K.
‎przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.
‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej - Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr (…) w L.
‎o zapłatę i ustalenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 września 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka W. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 maja 2018 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 maja 2017 r., którym oddalono powództwo przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w W. o zapłatę i ustalenie.

Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

W skardze oparto się na przyczynie wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywistej zasadności skargi dowodzi naruszenie art. 32 i 34 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty polegającego na nieuwzględnieniu nieprzedstawienia powódce wszystkich dostępnych metod leczenia, w konsekwencji czego wyrażona przez nią zgoda na zabieg inwazyjny nie miała charakteru świadomej zgody.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przyczyny określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Nie może budzić wątpliwości kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym – jego zdaniem – Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).

Przedstawiona przyczyna nie potwierdza kryterium oczywistej zasadności skargi. Sąd drugiej instancji orzekający w sprawie ustalił bowiem, że w 2009 r. nie istniały inne metody terapeutyczne, które mogłyby stanowić alternatywę dla sposobu leczenia zaproponowanego pacjentce, a materiał dowodowy był kompletny, przy czym rozbieżności zachodzące w opinii biegłego nie miały charakteru na tyle istotnego, aby ją dyskwalifikowały. Podkreślić należy, że Sąd Najwyższy związany jest podstawą faktyczną prawomocnego orzeczenia (art. 398³ § 2 k.p.c.), a zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów nie mogą być powoływane jako podstawy kasacyjne (art. 398¹³ § 3 k.p.c.). Nie zostało także dostatecznie wykazane twierdzenie o naruszeniu prawa materialnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

aj