IV CSK 49/15

Sygn. akt IV CSK 49/15

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku K.D.
‎przy uczestnictwie M. R., A. D., W. J., […], M. S., A. K., […], K. B., […] i Bank Spółki Akcyjnej w W.
‎o zniesienie współwłasności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lipca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania - M. R., M. K., M. S. i A. K.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku
‎z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt III Ca 208/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Brak podstaw do przyjęcia, że bez wątpliwości nastąpiło podnoszone w  skardze uchybienie przepisom prawa materialnego. Z jednej strony skarżący bowiem wskazują, że nie kwestionują dokonanych przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych, z drugiej zaś strony, wbrew treści art. art. 398³ § 3 k.p.c., w  istocie je podważają twierdząc, że Sąd ten nieprawidłowo ustalił wielkość udziału, co do którego nastąpiło rozporządzenie prawem. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie ogólnie odnosząc się do wskazywanego uchybienia nie daje podstaw do stwierdzenia jego oczywistości i pewności wpływu na rozstrzygnięcie. Na  marginesie jedynie wskazać można, że kwestionowany udział K.B. został wyliczony przez Sąd przy przyjęciu, że przysługiwał jej łącznie (udział własny i odziedziczony po A. P.) 9600/60.000 części we  współwłasności nieruchomości, a nie jak podnoszą skarżący 8940/60.000 części. Wyliczenie udziału W. J. uwzględnia zarówno rozliczenie jej udziału  2400/60.000 części, jak i udziału odziedziczonego po W.K. z odliczeniem udziału przynależnego do lokalu sprzedanego. Sąd uwzględnił także pozostałość udziału dla drugiej spadkobierczyni 195/60.000, który odziedziczył kolejny spadkobierca M. M.. Błędnie także skarżący twierdzą, że I. J. i B. J. nie zachowały pozostałości udziału po sprzedaży lokalu A.D., skoro mogły sprzedać lokal tylko z przynależnym do niego udziałem nabyty przez ich poprzednika prawnego od współwłaścicielki nieruchomości J.K.. Argumenty podniesione zatem przez skarżących w świetle treści motywów Sądu drugiej instancji nie stanowią podstawy do uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

l.n