Sąd Najwyższy

IV CSK 468/18

postanowienie SN z dnia 2019-04-18

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIV CSK 468/18
Data orzeczenia2019-04-18
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział IV
SędziowieSSN Wojciech Katner, SSN Wojciech Katner (przewodniczący), SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 468/18

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa G. D.
‎
przeciwko E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2019 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2018 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda G. D. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 października 2017 r., którym oddalone zostało powództwo przeciwko E. Spółce z o.o. w Ł. o zapłatę 10 050 Euro, rozszerzone następnie do kwoty 18 498 Euro. Przyczyną oddalenia powództwa było niewykazanie przez powoda, że pozwana wykonała umowę o dzieło w postaci ogrodu zimowego niezgodnie z jej treścią i dostarczyła konstrukcję tego ogrodu wykonaną sprzecznie z zawartą umową. Sąd pierwszej instancji uznał niezasadność roszczeń powoda w świetle art. 6271 k.c. oraz brak przesłanek przewidzianych w art. 8 ust. 4 obowiązującej w sprawie ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (dalej jako u.s.w.s.k.), stanowiącym o uprawnieniu do obniżenia ceny. Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 103 § 1 i art. 104 zdanie drugie k.c. przez błędne zastosowanie i uznanie B. P. za osobę działającą w imieniu  i na rzecz powoda; art. 60 i art. 65 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie oświadczenia skierowanego na adres poczty elektronicznej B.P. jest oświadczeniem woli pozwanej; art. 65 § 1 i 2 k.c. przez  niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnej wykładni oświadczeń stron, oraz art. 4 ust. 2 i 3 u.s.w.s.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa  procesowego dotyczy art. 328 § 2, art. 207 § 6 oraz art. 217 § 1 i 2 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie także wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik skarżącego uznał jej oczywistą zasadność, powołując ogólnie art. 3989 § 1 k.p.c. Nie zauważył jednak, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie jest utrwalony i powszechnie znany pogląd, co oznacza oczywista zasadność skargi, według art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i co należy wykazać dowodząc tej oczywistości. Z pewnością nie chodzi o powoływanie się na podstawy skargi kasacyjnej, powtarzając argumentację właściwą do rozpoznania samej skargi, tylko o wykazanie, że błędy sądu drugiej instancji są tak poważne i widoczne prima facie, iż nie potrzeba specjalnej wiedzy, żeby to dostrzec.

Skarżący ograniczył się do kwestionowania ustalonego stanu faktycznego oraz do strony dowodowej, mimo że kwestie te są wyłączone w ogóle z podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 3 k.p.c.) oraz że ustalenia faktów wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.). W postępowaniu kasacyjnym badana jest tylko strona prawna  rozstrzygnięcia, a o wątpliwościach prawnych należy przekonać w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, nie zaś wyrażać  niezadowolenie z wyników sprawy, niekorzystnych dla skarżącego i prowadzić dyskusję z poczynionymi ustaleniami faktycznymi. Zaskarżony wyrok i  jego  uzasadnienie jest przekonujący, starannie umotywowany i wbrew twierdzeniom skarżącego umożliwia przeprowadzenie kontroli odnośnie do faktycznych i prawnych przyczyn rozstrzygnięcia sprawy.

Skarga kasacyjna ma charakter wyjątkowy i uruchamia nadzwyczajne postępowanie wobec prawomocnego już orzeczenia sądowego, dlatego są wyraźnie wskazane przesłanki samej skargi (art. 3983 § 1 k.p.c.) oraz odrębnie - przesłanki wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.). Są również wymagane dwa uzasadnienia, dotyczące różnych kwestii (art. 3984 § 1 pkt 2 i art. 3984 § 2 k.p.c.). Na etapie kwalifikowania spraw do rozpoznania (tzw. przedsąd) nie analizuje się zarzutów merytorycznych skargi.

Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania i rozstrzygnąć o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

jw

Zapytaj AI o to orzeczenie