IV CSK 464/16

Sygn. akt IV CSK 464/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lutego 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku C. M. (i jako następcy prawnego E. K. )
‎przy uczestnictwie E. I. M.- H., B. K. i Gminy G.
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 lutego 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni C. M.

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt XVI Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżąca wskazując na oczywistą zasadność skargi odwołuje się przede wszystkim do naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 172, 336 i 339 k.c. i przedstawia sformułowany w sposób bardzo ogólny zarzut naruszenia tych przepisów oraz stan faktyczny zbieżny z ustalonym przez Sąd drugiej instancji w zakresie określenia fizycznego elementu władania rzeczą, natomiast pomija  we  wniosku zasadniczą przyczynę rozstrzygnięcia w zakresie woli posiadania nie  prawa własności a prawa użytkowania wieczystego. Oczywista  zasadność  skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi  do  rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub  czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność  wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i   niepozostawiającymi sądowi    swobody    oceny   albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w  demokratycznym państwie prawa. O  ile  bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o  tyle do  przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w  wyżej przedstawionym rozumieniu. Analiza wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że  zachodzi wskazana przesłanka, bo twierdzenia skarżących w świetle motywów zaskarżonego postanowienia nie pozwalają na  przyjęcie, że nastąpiły uchybienia  wskazanym przepisom prawa materialnego o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z 13 § 2 k.p.c.).

jw

l.n