IV CSK 448/16

Sygn. akt IV CSK 448/16

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G.
‎przy uczestnictwie J.S. i M.S.
‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 lutego 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
‎z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt IV Ca (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie uczestnicy postępowania zaskarżyli rozstrzygnięcie Sądu II instancji skargą kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podnieśli wszystkie przewidziane prawem przypadki mające to uzasadnić. Po pierwsze, skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nawet tego nie wykazał, a tymczasem lektura zaskarżonego orzeczenia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego zastosowania czy interpretacji prawa. Skarżący zdaje się sugerować, że oczywista zasadność skargi ma wynikać z wnioskowania przez Sąd z dokumentów niedotyczących w ogóle nieruchomości uczestników postępowania - to jednak jest kwestionowanie poczynionych przez sąd ustaleń faktycznych i oceny dowodów, co jest w ogóle niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Po drugie, nie zachodzi nieważność postępowania. Jak trafnie podano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wskazanie we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia obok firmy wnioskodawcy jej oddziału nie znaczy, że  wniosek wniósł oddział, czego nie mógł uczynić nie mając zdolności sądowej - od początku wnioskodawcą był konkretny przedsiębiorca przesyłowy, co nie budziło wątpliwości sądów i znalazło wyraz w komparycji wydawanych orzeczeń. Nie  zachodzi również nieważność postępowania ze względu na naruszenie res iudicata. Prawdą jest, że między tym samym wnioskodawcą oraz uczestnikami postępowania toczyło się już wcześniej postępowanie sądowe dotyczące tych samych nieruchomości z wniosku o zasiedzenie służebności przesyłu. W   tamtym   postępowaniu, zakończonym prawomocnym postanowieniem o oddaleniu wniosku, była jednak inna podstawa faktyczna w tym znaczeniu, że wskazano inne daty, w których miał biec termin zasiedzenia, a zwłaszcza domagano się stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu w dacie, gdy jeszcze takie  ograniczone prawo rzeczowe nie obowiązywało w prawie polskim. Po trzecie, w skardze nie sformułowano żadnego nowego istotnego zagadnienia prawnego, które uzasadniałoby przyjęcie jej do rozpoznania. Wywody skarżącego są w tym zakresie nieostre - wskazuje on na wątpliwości w  ogóle co do wykładni i stosowania przepisów o służebności przesyłu. Za  konkretną wątpliwość można uznać dopuszczalność stwierdzania zasiedzenia nieruchomości gruntowej o treści tożsamej ze służebnością przesyłu za czas, gdy nie były jeszcze uchwalone przepisy o służebności przesyłu - ten problem został już jednak wyjaśniony przez  Sąd Najwyższy. Poza tym skarżący kwestionuje prawotwórczy, jego zdaniem, charakter orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie, jest to jednak co najwyżej podstawa do konstruowania zarzutu kasacyjnego, a nie formułowania istotnego zagadnienia prawnego, mającego uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw