Sąd Najwyższy

IV CSK 406/17

postanowienie SN z dnia 2018-01-18

  • Streszczenie
  • Pełna treść

Streszczenie

W sprawie o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli powodowie wnieśli skargę kasacyjną od wyroku sądu apelacyjnego. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od powodów na rzecz pozwanego koszty postępowania kasacyjnego.

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIV CSK 406/17
Data orzeczenia2018-01-18
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział IV
SędziowieSSN Kazimierz Zawada, SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący), SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV CSK 406/17

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa T. K. i W. K.
‎
przeciwko A. K.
‎
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 stycznia 2018 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt V ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa  tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Powodowie zarzucili zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 marca 2017 r. naruszenie art. 898 § 1 k.c. oraz art. 5 k.c., a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnili występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych: czy zbieg i ciągłość zachowań niewdzięcznych może decydować o rażącej niewdzięczności obdarowanego oraz czy zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie praw darczyńcy i obdarowanego mają wpływ na przyznanie niewdzięczności obdarowanego miana rażącej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05).

Przedstawione przez powodów zagadnienia nie mają wskazanych wyżej cech. Artykuł 898 1 k.c. był już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. Wskazano w nich, że darowizna wytwarza stosunek etyczny między darczyńcą, a obdarowanym, wyróżniający się moralnym obowiązkiem wdzięczności. Naruszenie tego obowiązku przez dopuszczenie się ciężkich uchybień opatrzone  jest sankcją prawną w postaci możliwości odwołania darowizny. Warunkiem jest   jednak, aby obdarowany dopuścił się względem darczyńcy rażącej niewdzięczności. O istnieniu podstaw do odwołania darowizny z powodu rażącej  niewdzięczności decydują w każdym wypadku konkretne okoliczności (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., III CKN 810/00, 22 marca 2001 r., V CKN 1599/00, i 9 października 2014 r., I CSK 556/13, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2015 r., III CSK 312/14).

W skardze brak argumentów mogących uzasadniać potrzebę ponownego zajęcia się przez Sąd Najwyższy wykładnią art. 989 § 1 k.c., na użytek niniejszej sprawy.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

aw

jw

Podobne orzeczenia

Zapytaj AI o to orzeczenie