IV CSK 4/21

Sygn. akt IV CSK 4/21

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie połączonych spraw

z powództwa K. S.

przeciwko T. S. B.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną

oraz z powództwa R. G.
‎przeciwko T. S. B.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 czerwca 2021 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej T. S. B.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej T. S. B. na rzecz

powoda K. S. kwotę 5400 (pięć tysięcy

czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Niniejsza sprawa dotyczy powództwa pauliańskiego, wytoczonego przez wierzyciela w związku z rozporządzeniem przez dłużnika istotnym składnikiem jego majątku. Między dokonaniem tego rozporządzenia i datą orzekania przez Sąd drugiej instancji upłynął czas, w którym sytuacja majątkowa powoda uległa (albo mogła ulec) zmianie. Istota problemu prawnego występującego w sprawie koncentrowała się wokół pytania o rozkład ciężaru dowodu w wypadku konieczności wykazania, że  stan niewypłacalności dłużnika istniał nie tylko w chwili dokonania rozporządzenia, lecz także że istnieje nadal w chwili orzekania o roszczeniu pauliańskim. Kwestia ta nie została poruszona szerzej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego. Równocześnie jednak nie ulega poważniejszej wątpliwości, że w wypadkach tego rodzaju dochodzi do odwrócenia ciężaru dowodu co do dalszego istnienia stanu wypłacalności. Argumentacja sformułowana w tym zakresie w odpowiedzi na skargę kasacyjną pozostaje w pełni przekonująca. Z tych przyczyn w stanie faktycznym i prawnym sprawy trudno wskazać wyraźne racje przemawiające za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

ke