IV CSK 338/16

Sygn. akt IV CSK 338/16

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa L. Spółki Akcyjnej w G.
‎przeciwko Zakładowi [...] "L." Spółce Jawnej A. L., L. Z. w G.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600

(trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w   orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika  z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w  rozwój prawa.

Choć skarżący odwołał  się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, oraz wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, to nie występują te przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.  398⁹ §  1 pkt 1 k.p.c.).

Istotnym zagadnieniem prawnym w omawianym znaczeniu jest problem z  zakresu wykładni lub stosowania prawa, który ma znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepubl.). Powołanie się na istnienie owego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych na gruncie przytoczonych przepisów prawa, na tle których ono powstało. Poza tym, skarżący powinien wykazać, że zagadnienie to jest istotne dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z  dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z  dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepublikowane oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243).

Postawione przez skarżącą pytanie „czy obowiązująca zgodnie z art. 235 § 1 z. 1 k.p.c. zasada bezpośredniości dopuszcza możliwość, aby przedmiotem dowodu na okoliczności sporne pomiędzy stronami może być stanowisko procesowe jednej ze stron przedstawione w innym niezakończonym prawomocnym rozstrzygnięciem postępowaniu z udziałem innej strony” nie odpowiada tym wymaganiom. Jest to kwestia w istocie dotycząca oceny dowodów. Takie stanowisko jest elementem materiału procesowego w sensie largo (por. art. 224 § 2 k.p.c. i Sąd Apelacyjny był kompetentny do wykorzystania takiego stanowiska do oceny jaka była wola strony skarżącej przy zawieraniu umowy z dnia 20 czerwca 2008 r.

Dodać należy, że w orzecznictwie przyjęto, iż nie jest wyłączona możliwość zaliczenia w poczet materiału dowodowego sprawy dowodów zgromadzonych w  innej sprawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CKN 42/96, OSNC 1997 Nr 5, poz. 62), a tym samym nie dochodzi do naruszenia zasady bezpośredniości, o ile strony mają możliwość ustosunkowania się do ich treści i  zgłoszenia stosownych wniosków (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 28  marca 2006 r., I UK 213/05 oraz z dnia 10 listopada 1966 r., II PK 269/66, NP 1967, nr 6, z dnia 27 lutego 1997 r., III CKN 1/97, niepubl. z dnia 13 listopada 2003  r., IV CK 212/02, LEX nr 172816; z dnia 30 maja 2008 r., III CSK 344/07, LEX nr 490435).

Jako oczywistą zasadność skargi skarżąca powołała niezastosowanie art. 471 k.c. w zw. z art. 655 k.c., art. 362 k.c. w zw. z art. 354 § 2 k.c. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 25 w zw. z art. 17 Prawa budowlanego.

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).

W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty świadczące o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku  o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania  jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący  takie kardynalne naruszenie prawa (por. np. postanowienia  Sądu Najwyższego z dnia 20  października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.135, z dnia 10  sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r, IV  CSK 8/06, LEX nr 201037). Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny wydając wyrok reformatoryjny oparł go na odmiennej ustalonej w sposób niewadliwy podstawie faktycznej. Niezastosowanie do niej wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego nie stanowiło realizacji przesłanki określonej w art. art. 398⁹ §  1 pkt 4 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

db