IV CSK 326/16

Sygn. akt IV CSK 326/16

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa M. G.
‎przeciwko C. Spółce Akcyjnej

w W.
‎o zapłatę i ustalenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (….)
‎z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez   skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku  powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Powołanie się na przesłankę określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania zagadnienia prawnego, a temu wymogowi skarżący nie  podołał  przedstawiając problem prawny w sposób opisowy, nie odpowiadający  wymogowi  sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Ponadto  wymóg, by  istotne  zagadnienie prawne odwoływało się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści  przepisu  oznacza, że nie może mieć ono   charakteru kazuistycznego ale   nie   oznacza dopuszczalności braku skonkretyzowania istoty problemu. Stopień  ogólności przedstawienia problemu związanego z poważnymi wątpliwościami „w  zakresie  instytucji przyczynienia się poszkodowanego do szkody”, nie pozwala na zakwalifikowanie go jako istotnego zagadnienia prawnego. Pytanie sformułowane natomiast na str. 5 skargi nie nosi cechy istotności w świetle art. 362 k.c., zwłaszcza że stopień przyczynienia badany jest przez sąd in casu, stąd udzielenie odpowiedzi generalnej, zważywszy na wielość stanów faktycznych nie jest możliwe.

Istnienie potrzeby wykładni art. 445 § 1 k.c. jako budzącego poważne  wątpliwości skarżący upatruje w rozbieżności w interpretacji pojęcia „odpowiednia  suma zadośćuczynienia”, co uzasadnia różnymi kwotami zasądzanymi mimo  zbliżonego stopienia uszczerbku na zdrowiu i charakteru następstw uszkodzenia ciała. Wskazany we wniosku przepis prawa musi budzić  poważne wątpliwości, a   zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być  rozstrzygnięte przez   sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości  kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i orzecznictwo. Ta  rozbieżność musi być ugruntowana, a zatem muszą  się wykształcić odmienne stanowiska prawne. Nie stanowi natomiast o rozbieżności wykładni zajęcie przez sądy orzekające różnych stanowisk w sprawach o innych stanach faktycznych, a tylko taki argument zawarła skarżąca w uzasadnieniu wniosku.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie  orzeczono, bo wniosek pozwanego o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

jw