IV CSK 270/16

Sygn. akt IV CSK 270/16

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z powództwa K. S.
‎przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

spółce komandytowej w L. i R. R.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód - K. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 maja 2015 r., w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 lipca 2014 r. W wyroku tym oddalono powództwo skierowane przeciwko pozwanym o zapłatę części wynagrodzenia za roboty budowlane (k. 472 i n., t. III akt sprawy).

W skardze kasacyjnej powód podnosił zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna jest oczywista, bowiem Sąd Apelacyjny przyjął wadliwy rozkład ciężaru udowodnienia roszczeń określonych w fakturach, a przedstawionych przez pozwanego do potrącenia z wierzytelnością powoda. Ponadto powód, wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, skutecznie odstąpił od umowy na podstawie art. 491 k.c., a tym samym brak było po stronie pozwanej możliwości naliczenia kar umownych (s. 3 i 4 skargi kasacyjnej).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w nim prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do  rozpoznania oraz odpowiedzi na skargę dwóch pozwanych, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziana w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarżący dostrzega oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd rozkładu ciężaru udowodnienia roszczeń, które objęte zostały potrąceniem dokonywanym przez pozwanych (s. 4-5 skargi). Wbrew sugestii powoda, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazła się prawna motywacja tego, dlaczego Sąd Apelacyjny uznał, że pozwany „był uprawniony do potrącenia z wynagrodzenia powoda swoich należności związanych z podnoszonymi kosztami obsługi budowy i zabezpieczenia należytego wykonania umowy”. Nawiązał przy tym do treści wiążących strony umów i postawy powoda przy odbieraniu odpowiednich faktur wystawianych przez pozwanych (s. 26-27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy przy tym podkreślić, że w tym zakresie powód w skardze kasacyjnej nie podnosi zarzutu naruszenia art. 65 k.c.

W świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądy meriti nie można w sposób kategoryczny podważać oceny tych Sądów, że nie istniały jednak podstawy do skutecznego odstąpienia powoda od umowy (art. 491 k.c.; s. 27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2, 10 ust. 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., 1804).

jw