IV CSK 246/15

Sygn. akt IV CSK 246/15

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa A. T.
‎przeciwko A. J.
‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 października 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód A. T. w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 7 listopada 2014 r. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, ujętego w formie pytania: „czy możliwe jest zamieszczenie w ugodzie w rozumieniu art. 917 k.c., zapisu przewidującego, że w przypadku nieterminowego lub nienależytego wykonania przez dłużników świadczenia objętego ugodą, ugoda ulega rozwiązaniu ze skutkiem wstecznym, bez potrzeby składania przez strony oświadczeń woli?”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadku powołania się na przyczynę przyjęcia skargi przewidzianą w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest przedstawienie problemu prawnego na tle konkretnych przepisów, przekonanie w drodze argumentacji prawnej, że jest to zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane, a zarazem wywołujące poważne trudności w jego rozstrzygnięciu, a ponadto wykazanie, na czym polega jego uniwersalne znaczenie.

Pytanie sformułowane przez skarżącego na uzasadnienie wniosku nie odpowiada tym założeniom. Powołane „zagadnienie” w rzeczywistości stanowi powtórzenie w nieco zmienionej formie jednego z zarzutów skargi, a powód zmierza w ten sposób do poddania pod ocenę Sądu Najwyższego zasadności jednej z jej podstaw, co nie stanowi przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżący, uzasadniając wniosek, nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które miałyby wskazywać na to, iż postawiona w skardze kwestia może  stanowić istotny, abstrakcyjny problem prawny, budzący poważne wątpliwości, wymagający rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ograniczając się do  przedstawienia własnych zapatrywań na temat jej rozwiązania.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c.

aw