IV CSK 198/15

Sygn. akt IV CSK 198/15

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku T. M.
‎przy uczestnictwie A. M. , P. M. i J. M.
‎o podział majątku wspólnego T. M. i A. M. oraz o zniesienie współwłasności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 października 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania A. M.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach
‎z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I Ca 163/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

oddala wniosek T. M. i J. M. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej uczestniczki postępowania A. M. od  postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżąca wnosiła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w  interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.), jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Dotyczy to takiego orzeczenia, które w sposób widoczny już na pierwszy rzut oka narusza porządek prawny. Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. nie stanowi, jak uzasadnia ją skarżąca, oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego czy procesowego, które samo nie daje wprost podstaw do  oceny, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie może więc odnieść skutku odwołanie się przez skarżącą dla uzasadnienia oczywistej zasadności skargi do  uzasadnienia przytoczonych w niej podstaw, które na tym etapie postępowania nie podlegają właściwemu dla rozpoznania skargi kasacyjnej merytorycznemu badaniu i nie stanowią podstawy tej oceny.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu.

Z tych przyczyn na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. Oddaleniu, z uwagi na brak podstaw do odstąpienia od zasady wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c., podlegał wniosek wnioskodawcy i uczestnika J. M. o  zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.