IV CSK 172/18

Sygn. akt IV CSK 172/18

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wojciech Katner

w sprawie z wniosku S. C.
‎przy uczestnictwie K. C., J. C., S. R., J. M., Gminy P., M. C., A. C., J. S., Z. W., A. R., S. P. i U. Ł.
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 września 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
‎z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację wnioskodawcy S. C. od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 marca 2017 r., którym oddalony został wniosek o stwierdzenie zasiedzenie przez K.M. z dniem 31 grudnia 1975 r. własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w P., obejmującej dwie działki opisane w postanowieniu. Oddalenie wniosku nastąpiło ze względu na brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących własności nieruchomości oraz, mając na uwadze przesłanki zasiedzenia, brak wykazania, aby K. M. przejawiał jakiekolwiek postawy lub czynności, które mogłyby wskazywać na jego samoistne posiadanie. Rozpoznając apelację wnioskodawcy Sąd drugiej instancji podzielił i uczynił własnymi ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, podzielając także oceny prawne. Jak stwierdził, w okolicznościach sprawy trudno nawet mówić o posiadaniu nieruchomości przez K. M., a czynienie założeń odnośnie do posiadania przezeń przymiotu samoistności posiadania byłoby całkowicie oderwane od realiów. Samoistne posiadanie manifestowali swoimi zachowaniami przedstawiciele Skarbu Państwa. Z tego wynikało oddalenie apelacji.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, a także art. 244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji domniemania prawdziwości faktów stwierdzonych za pomocą dokumentów urzędowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na oczywiste uzasadnienie skargi, ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowania zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrola Sądu drugiej instancji. Uzasadnienie tego wniosku powołuje się na konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1, art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., powtarzając argumenty dotyczące zarzutów skargi.

Z uzasadnienia wniosku wynika, że pełnomocnik skarżącego nie zauważył, że uzasadnienie to dotyczy przekonania Sądu Najwyższego co do konieczności uruchomienia nadzwyczajnej procedury, jaką stanowi postępowanie kasacyjne, wszczynane od prawomocnego orzeczenia sadowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest wiele postanowień wskazujących na to, co powinno się znaleźć w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, jeżeli podnosi się jej oczywistość, o której stanowi art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. W uzasadnieniu skarżącego nie znalazło się nic, co świadczyłoby o wykorzystaniu tego jednolitego i ustabilizowanego orzecznictwa w celu wykazania, że w rozpoznawanej sprawie ma się do czynienia z takimi przesłankami, które prima facie wskazują na wadliwość zaskarżonego postanowienia. Bezpodstawne jest kwestionowanie postępowania dowodowego, zwłaszcza że Sąd drugiej instancji już go nie przeprowadzał, starannie wykazując, iż nie miał żadnych nowych dowodów, decydujących o losach sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi przywoływane jest orzecznictwo Sądu Najwyższego, ale nie mające znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Z kolei, kilkudziesięcioletnie zwlekanie przez zainteresowanych z uregulowaniem stanu prawnego nieruchomości według ich wyobrażeń spowodowało, że nie było już dowodów, koniecznych do wykazania spełnienia przesłanek nabycia własności przez zasiedzenie przez ich nieżyjącego już poprzednika prawnego.

Wobec oczywistego braku wykazania przesłanek określonych w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. należało na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.

aj