IV CSK 147/16

Sygn. akt IV CSK 147/16

POSTANOWIENIE

Dnia 18 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku M. R.
‎przy uczestnictwie R. M. , A. F. i M. F.
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 października 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt XVI Ca (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od M. R. na rzecz uczestników postępowania R.M., A. F. i M. F. kwoty po 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawczyni M. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 lipca 2015 r, należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub  powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie mogą podlegać różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla każdego prawnika. Skarżąca podniosła, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie art. 227, art. 292 oraz 328 § 2 k.p.c., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd Rejonowy dowodu z oględzin nieruchomości oraz nieuwzględnieniu tego zarzutu apelacyjnego przez Sąd Okręgowy w wyniku wadliwej- zdaniem skarżącej- oceny Sądów obu instancji, które wskazały, że dowód ten nie miałby znaczenia dla wyniku sprawy z uwagi na pozostały zgromadzony w sprawie materiał, pozwalający - z uwzględnieniem okoliczności związanych z postępowaniem windykacyjnym przeciwko M. R. w sprawie IX C (...)- na jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie. Taka ocena sądów meriti nie świadczy jednak o kwalifikowanym i widocznym prima vista naruszeniu przepisów postępowania, stanowiącym o oczywistej zasadności skargi, stąd orzeczono jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw