IV CSK 146/15

Sygn. akt IV CSK 146/15

POSTANOWIENIE

Dnia 25 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku Gminnej Spółdzielni S. w J.
‎przy uczestnictwie Gminy Jedlnia-Letnisko, P. Spółki Akcyjnej w Warszawie i Skarbu Państwa Starosty Radomskiego
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie
‎oraz z wniosku Gminy Jedlnia-Letnisko
‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w W., Skarbu Państwa Starosty Radomskiego i Gminnej Spółdzielni S. w J.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 września 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania P. Spółki Akcyjnej w W.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Radomiu
‎z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt IV Ca 154/14,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od uczestnika na rzecz Gminy Jedlnia-Letnisko koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 900 (dziewięćset) złotych.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną uczestnika P. S.A. od postanowienia Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę  funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej, pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne  zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi, co wymagało wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ., z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Skarżący nie zawarł jednak w swojej skardze wyodrębnionego wywodu prawnego wskazującego, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, nie publ., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, nie publ. oraz z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08, nie publ.), lecz ograniczył się do obszernego powtórzenia uzasadnienia przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy jednak podnieść, że czym innym jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, a czym innym - uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Argumenty  dotyczące „oczywistej” zasadności skargi sprowadzają się ponadto w dużej mierze do niedopuszczalnego w świetle art. 398³ § 3 k.p.c. kwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd drugiej instancji.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.