IV CSK 111/15

Sygn. akt IV CSK 111/15

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa K. K.
‎przeciwko E. T. i M. T.
‎o wydanie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 września 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I ACa 274/14,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata P. G. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powódki K. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2014 r. należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi, co wymagało wykazania przez nią niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy i studiowania akt sprawy, sprzeczności dokonanej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania wskazanych przez skarżącą norm prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22  stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ., z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Skarżąca nie zawarła w swojej skardze wywodu prawnego wskazującego, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, nie publ., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, nie publ. oraz z dnia 9  czerwca 2008 roku, II UK 37/08, nie publ.), ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji błędnie uznał, że kwestionowana przez powódkę umowa nie jest pozorna. Oznacza to nie wykazanie przez skarżącą istnienia wskazanej przez nią przyczyny kasacyjnej, skutkujące odmową przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

l.n