IV CNP 26/18

Sygn. akt IV CNP 26/18

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt XII Ga […]

w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych z siedzibą w W.
‎przeciwko A. Z.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2018 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 424⁴ k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie wyrządzona została szkoda.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że ocena "niezgodności z prawem" orzeczenia musi być dokonywana przy uwzględnieniu stanowiącej istotę władzy sędziowskiej swobody orzekania w dziedzinie ustalania faktów i wykładni stosowanego prawa. Wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa, choćby okazała się ona nieprawidłowa, nie oznacza niezgodności z prawem w rozumieniu art. 424¹ § 1 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2008 r., I CNP 116/07, nie publ.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być skuteczna tylko wtedy, gdy wskazane w niej naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany i elementarny (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2014 r., I BP 5/13, „Monitor Prawa Pracy” 2014, nr 5, s. 255-256). Należy podkreślić, że traktowanie jako niezgodnego z prawem w rozumieniu art. 424⁴ k.p.c. każdego orzeczenia sądowego, ocenionego jako wadliwe, niosłoby zagrożenia dla porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, swobody sądu w stosowaniu prawa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., I BP 3/11, nie publ.).

W ocenie Sądu Najwyższego Sąd Okręgowy nie dokonał wykładni przepisów prawa materialnego przypisywanej mu w skardze, a zarzuty przedstawione przez skarżącego zostały oparte na założeniach odmiennych od dokonanych w sprawie ustaleń, zgodnie z którymi wierzyciel mógłby się zaspokoić z majątku spółki A. lub zgłosić roszczenie w stosunku do masy upadłości, gdyby wniosek o upadłość został zgłoszony wcześniej. Twierdzenia skarżącego o dokonaniu przez Sąd Okręgowy w G. błędnej wykładni art. 299 k.s.h. są bezzasadne.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia prawa przez ten Sąd, które miałoby charakter kwalifikowany, elementarny we wskazanym wyżej rozumieniu.

Powyższe przyczyny, widoczne prima facie dla przeciętnego prawnika, prowadzą do uznania, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 29 grudnia 2015 r. jest oczywiście bezzasadna, co skutkuje koniecznością odmowy przyjęcia jej do rozpoznania.

Z tych względów na podstawie art. 424⁹ k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.

aj