IV CNP 20/17

Sygn. akt IV CNP 20/17

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w L.
‎z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt IX Ga (…),

w sprawie z powództwa M. I.
‎przeciwko B. S.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 listopada 2017 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2) zasądza od B. S. na rzecz M. I. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w L. w sprawie z powództwa M. I. przeciwko B. S. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 marca 2014 r., którym zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 500 zł i orzekł o kosztach postępowania.

We wniesionej na podstawie art. 424¹ § 2 k.p.c. skardze pozwana zażądała stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie art. 471, 65 § 2 w zw. z art. 473 § 2, 647 i 6 k.c. w związku z postanowieniami wiążącej strony umowy przez przyjęcie, że pozwaną obciąża odpowiedzialność absolutna, której nie wyłącza nawet zaistnienie zdefiniowanej umownie siły wyższej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 424⁹ k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21 - 22/2006, poz. 323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23 - 24/2006, poz. 351).

Skarga wniesiona przez pozwaną jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca dopatruje się niezgodności prawomocnego orzeczenia w przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że pozwana odpowiada nawet za następstwa siły wyższej wynikające z silnego wiatru (ok. 25 m/s), mimo że zamiarem stron umowy o roboty budowlane było wyłączenie takiej odpowiedzialności. Pogląd ten jest nietrafny z tego względu, że w zaskarżonym orzeczeniu - wbrew twierdzeniom skarżącej - brak takiego stanowiska Sądu. Odpowiedzialność pozwanej została ustalona na podstawie art. 647 i 471 k.c. w związku z wadliwym projektem i wykonaniem obiektu budowalnego. Jak ustalono na podstawie opinii biegłego i złożonych do niej wyjaśnień konstrukcja w wyniku błędnego projektu była w stanie wytrzymać jedynie podmuchy wiatru przenoszące 10 m/s podczas, gdy Polska Norma w tym zakresie wynosi 20 m/s. W tym przypadku Sąd Okręgowy uznał rozważania pozwanej co do wpływu silniejszych podmuchów wynoszących ponad 25 m/s w dniu zawalenia się konstrukcji za bezprzedmiotowe, gdyż źródłem odpowiedzialności pozwanej był sam fakt błędnego projektu. Skarżący nie odnosi się do tego kluczowego ustalenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjmując, że została na niego nałożona odpowiedzialność absolutna nawet za skutki będące następstwem siły wyższej. Tymczasem w świetle zaskarżonego wyroku odpowiedzialność pozwanej wynikała z samego faktu błędnego projektu i wykonania przedmiotu umowy.

Z podanych względów, na podstawie art. 424⁹ k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 398²⁰ i art. 424¹² k.p.c.

aj

r.g.