III USK 333/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 grudnia 2025 r.
SSN Robert Stefanicki
w sprawie z odwołania M. Ż.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Wrocławiu
o datę przyznania prawa do renty,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15
grudnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu
z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt III AUa 584/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu na rzecz adwokata T. M. 270 (dwieście siedemdziesiąt)
złotych, powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i
usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
W wyroku z 25 marca 2024 r., sygn. akt III AUa 584/22, Sąd Apelacyjny we
Wrocławiu – w sprawie z odwołania M. Ż. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych Oddziałowi we Wrocławiu o datę, w której zostało przyznane prawo do
renty – oddalił apelację ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
III USK 333/24
2
Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z 19 listopada 2021 r., sygn. akt VIII U
673/18. Sąd pierwszej instancji oddalił odwołanie M. Ż. od decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Wrocławiu z 20 grudnia 2016 r., którą
organ rentowy przyznał jej prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy
od 22 czerwca 2016 r. do 31 października 2018 r.
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego ubezpieczona zaskarżyła skargą
kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano na przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania określone w art. 3989 § 1
pkt 1 i 4 k.p.c. W ocenie skarżącej w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:
czy w postępowaniu dowodowym Sądowi wolno żądać (także z urzędu)
dodatkowych opinii biegłych, w sytuacji, gdy dotychczasowe opinie są
wystarczające dla rozpoznania sprawy? Czy w sytuacji żądania przez Sąd
dodatkowej opinii biegłego, strona ma prawo przypuszczać, że dotychczas zebrany
materiał dowodowy w sprawie jest dla Sądu niewystarczający dla rozpoznania
sprawy, a nowo pozyskane dowody staną się podstawą ustaleń faktycznych?
Wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na fakt,
że „Sąd I instancji, dopuszczając kolejne dowody z opinii biegłych, następujące po
sobie, musiał to czynić, mając na uwadze, że poprzednie opinie są
niewystarczające dla rozpoznania sprawy, wobec czego potrzebna w sprawie jest
kolejna - a contrario: Sąd nie dopuszcza kolejnej opinii biegłego, jeśli poprzednia
jest dla niego wystarczająca dla rozstrzygnięcia sprawy; w tych okolicznościach
zasadne jest oczekiwanie, że Sąd uzna ostatnią opinię, nie zaś poprzednie opinie
(sprzeczne z opinią ostatnią) za podstawę swych rozstrzygnięć. Z kolei Sąd II
instancji, w postępowaniu apelacyjnym uzupełnił postępowanie dowodowe o opinię
komplementarną tego samego biegłego, co wydał ostatnią opinię w sprawie, a
której Sąd I instancji nie chciał uznać za podstawę swoich rozstrzygnięć - skoro
Sąd II instancji potrzebował uzupełnić postępowanie dowodowe (czyniąc to z
urzędu, nie zaś na wniosek), to znaczy, że dowody zebrane przez Sąd I instancji (a
więc wszystkie opinie biegłych, nie tylko ta ostatnia) były dla tego Sądu
niewystarczające dla orzekania. Sąd II instancji powinien był zażądać dodatkowej
opinii innego biegłego, skoro zarówno ostatnia opinia w sprawie, jak i poprzednie
opinie (z powodów przytoczonych powyżej) nie mogły stanowić podstawy
III USK 333/24
3
rozstrzygnięcia. Sądowi nie wolno przeprowadzać dodatkowego postępowania
dowodowego, jeśli zebrane do tej pory dowody są dla niego wystarczające dla
rozstrzygnięcia sprawy, a skoro Sąd jednak przeprowadził dodatkowe
postępowanie dowodowe, to tylko dlatego, że zebrane do tej pory dowody nie mogą
stanowić podstawy jego rozstrzygnięć”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ubezpieczonej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do
merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy
przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności
wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty
świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie
kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do
rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występują istotne
zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że
skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania
określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego
przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt
1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi
kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne
polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze wskazaniem konkretnego
przepisu prawa, na którego tle to zagadnienie występuje oraz wskazaniu
argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym
III USK 333/24
4
także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten
powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Analogicznie należy
traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w
ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą
kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie
prawne powinno: 1) być sformułowane w świetle okoliczności mieszczących się w
stanie faktycznym sprawy wynikających z dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z
rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne
(poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym,
że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju
prawa i praktyki sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami
rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez
skarżącego do pytania nie jest wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego,
jeżeli zagadnienie prawne nie zostało przedstawione bez odniesienia się do
ogólnych problemów interpretacyjnych (postanowienia Sądu Najwyższego z: 9
września 2024 r., I CSK 1857/23, LEX nr 3753631; 19 listopada 2024 r., I PSK
142/23, LEX nr 3788187; 12 marca 2025 r., I USK 345/23; Lex nr 3845591).
Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
(art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania – wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista
zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest
oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej
podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi
na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest
wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w
szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
III USK 333/24
5
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że
przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu
(przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 kwietnia 2025 r., I CSK
685/25, LEX nr 3854399; 3 czerwca 2025 r., II USK 191/24, Lex nr 3881666; 3
listopada 2025 r., III USK 151/24, LEX nr 3938651; 10 grudnia 2025 r., I CSK
1245/25, LEX nr 3974826).
Twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej odwołująca się wiąże
z analogiczną argumentacją jaka, w jej ocenie, uzasadnia występowanie w sprawie
przedstawionych istotnych zagadnień prawnych. Taka konstrukcja uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa. W
orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone w art. 3989
§ 1 pkt 1 (pkt 2) i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być
uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby
świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże
wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach
sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (postanowienia Sądu
Najwyższego z: 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, Lex nr 1274964; 25 listopada
2025 r., I CSK 2476/25, LEX nr 3953085). W postanowieniu z dnia 26 listopada
2013 r., I UK 291/13 – Lex nr 1430990, Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, że
łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu
powołanego postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym
orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi
(zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) najczęściej wyklucza
możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się
krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
III USK 333/24
6
(postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 października 2008 r., II PK 158/08, Lex nr
738506, 6 lutego 2024 r., III PSK 49/23, LEX nr 3670272) zarówno z uwagi na
interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4
powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok
jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna
wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela
przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii.
Niezależnie od powyżej stwierdzonej wadliwości uzasadnienia wniosku,
trzeba wskazać, że skarżąca nie przedstawia istotnego zagadnienia sprawy w
rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przede wszystkim stawiana w
uzasadnieniu wniosku kwestia nie została powiązana z żadnym konkretnie
wskazanym przepisem prawa określającym sygnalizowany problem. Brakuje także
rzeczowej argumentacji polemicznej, którą strona skarżąca wykazałaby, że w
sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
wykazuje także, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi
kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Postulowana w uzasadnieniu wniosku „oczywista zasadność” skargi
kasacyjnej nie została sprecyzowana we wskazaniu konkretnego przepisu prawa, z
którego naruszeniem skarżąca wiązałaby wystąpienie sugerowanej przyczyny
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wypada przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.) podlegają rozpoznaniu na etapie tzw.
„przedsądu”, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie
oceniane są dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania, w trakcie jej
merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez
skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Sąd
Najwyższy w ramach „przedsądu” bada tylko wskazane w skardze okoliczności
uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich
III USK 333/24
7
uzasadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 maja 2008 r., I UK 16/08,
LexPolonica nr 3058328; 19 listopada 2024 r., I PSK 142/23, LEX nr 3788187).
Twierdzenia uzasadnienia wniosku nie uwzględniają w swojej konstrukcji
stanowiska zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, stanowiska
przedstawionego szeroko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Sąd drugiej instancji przedstawił, że kwestia sporna w sprawie sprowadzała
się do oceny, czy wnioskodawczyni może zostać uznana za osobę całkowicie
niezdolną do pracy przed 22 czerwca 2016 r. Jeżeli chodzi o ustalenia co do stanu
zdrowia wnioskodawczyni w spornym okresie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo
poczynił je po przeprowadzeniu postępowania dowodowego z udziałem biegłych
sądowych o specjalnościach adekwatnych do ujawnionych u wnioskodawczyni
schorzeń i zgłaszanych przez nią dolegliwości – lekarzy z zakresu chirurgii
onkologicznej, medycyny pracy, psychiatrii i częściowo przez ginekologa-onkologa.
Biegli sądowi ocenili stan zdrowia wnioskodawczyni, po uzyskaniu od niej wywiadu,
przeprowadzeniu badań przedmiotowych oraz po zapoznaniu się z obszerną
dokumentacją lekarską zgromadzoną w aktach, a także przedłożoną przez badaną.
W zakresie ustalenia, czy wnioskodawczyni może zostać uznana za osobę
całkowicie niezdolną do pracy przed 22 czerwca 2016 r., tylko jeden biegły tj. prof.
dr hab. n. med. J. K. stwierdził, że M. Ż. już przed ww. datą mogła mieć taki stopień
niezdolności do pracy. Pozostali specjaliści stanowczo zaprzeczyli takiej możliwości,
a jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, zasadnicze znaczenie w zakresie
tej oceny miały opinie główna i uzupełniające biegłego sądowego z zakresu
chirurgii onkologicznej lek. med. Z. K. Specjalista ten ma zarówno wiedzę, jak i
doświadczenie w zakresie oceny rozpoznania oraz skutków terapii prowadzonej w
przypadku wnioskodawczyni, a także w zakresie oceny stopnia nasilenia progresji
tej choroby. Wnioski wszystkich opinii tego biegłego są stanowcze co do tego, że
dopiero po 21 czerwca 2016 r., wnioskodawczyni mogła być uznana za osobę
całkowicie niezdolną do pracy. Wcześniej bowiem progresja raka przerzutowego
nie przebiegała dynamicznie, a dolegliwości z tym związane nie występowały w
takim stopniu, by uznać, że znacznie upośledzały sprawność psychofizyczną
wnioskodawczyni. Specjalista ten, nie zaprzeczając nawrotowi raka, ocenia, że do
czerwca 2016 r. ma to charakter lokalny, powodujący niezmiennie te same
III USK 333/24
8
dolegliwości, głównie w postaci obrzęku kończyny górnej. Analiza opinii biegłego Z.
K. przekonuje, że jej wnioski końcowe są logiczną konsekwencją wcześniejszego
opisu historii choroby wnioskodawczyni, sposobu jej leczenia, związanych z tym
skutków terapii nowotworu złośliwego. Specjalista, mimo stwierdzenia trwającej od
2015 r. progresji choroby w postaci przerzutów uznał, w świetle zgromadzonej w
aktach sprawy dokumentacji medycznej oraz badania przedmiotowego
wnioskodawczyni, że nie była ona przed 22 czerwca 2016 r. całkowicie niezdolna
do pracy z uwagi na stabilizację stanu organizmu, a dopiero zwielokrotnienie zmian
przerzutowych w kościach i narządach wewnętrznych spowodowało zmianę
jakościową niezdolności do pracy po ww. dacie. Stanowisko pozostałych biegłych tj.
lekarza medycyny pracy i lekarza psychiatrii pozostaje w zgodzie z opinią lekarza
chirurga-onkologa. Specjaliści w zakresie swoich kwalifikacji nie stwierdzili, by
rozpoznane przez nich choroby i dolegliwości wnioskodawczyni skutkowały jej
całkowitą niezdolnością do pracy przed sporną datą. Ocena tych opinii dokonana w
oparciu o właściwe dla ich przedmiotu kryteria zgodności z zasadami logiki i wiedzy
powszechnej, przy uwzględnieniu poziomu wiedzy biegłych, podstaw teoretycznych
zaprezentowanych stanowisk, a także sposobu motywowania oraz stopnia
stanowczości wyrażonych wniosków przekonuje, że opinie te, a w szczególności
opinia specjalisty chirurga onkologicznego, zważywszy na zasadniczą chorobę
wnioskodawczyni, są miarodajne dla poczynienia ustaleń w przedmiocie stanu
zdrowia M. Ż. i daty początkowej jej całkowitej niezdolności do pracy.
Sąd drugiej instancji dopuścił dowód z uzupełniającej opinii prof. dr hab. n.
med. J. K., uznał jednak, że jej wnioski okazały się ostatecznie nieprzydatne dla
rozstrzygnięcia tej sprawy. Specjalista ten skupia swoją ocenę na samej
okoliczności rozpoznania u wnioskodawczyni nawrotu choroby, w oderwaniu jednak
od stopnia nasilenia dolegliwości z tym związanych. Nadto specjalista zdaje się
bazować na przewidywaniach, stwierdzając w opinii z 15 maja 2021 r., że „biorąc
pod uwagę charakter choroby wnioskodawczyni i jej dotychczasowy przebieg
należy oczekiwać, że aktualnie uzyskana stabilizacja remisji zakończy się po
pewnym (trudnym do określenia) czasie ponowną progresją”. Tymczasem to nie
hipotetyczne, jako ewentualne, a nie pewne wystąpienie choroby, objawów, czy
ciężkich skutków, lecz ich faktyczne istnienie decyduje o uznaniu, że dana osoba
III USK 333/24
9
może być uznana za niezdolną do pracy. Biegły ten w swojej opinii uzupełniającej
prowadząc wyłącznie dywagacje związane z uznaniem wnioskodawczyni za osobę
o znacznym stopniu niepełnosprawności już w 2015 r., w sytuacji, gdy w tym czasie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał ją za osobę zdolną do pracy, dochodzi do
wniosku, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo zaistnienia możliwości uznania
wnioskodawczyni za niezdolną do pracy wcześniej, tj. nawet w 2012 r., gdyby padło
wówczas rozpoznania nawrotu choroby nowotworowej. Według Sądu drugiej
instancji w takiej postaci opinia ta jest zupełnie nieprzydatna dla rozstrzygnięcia,
gdyż biegły sądowy operuje wyłącznie przypuszczeniami, a w jego wnioskach
występuje brak pewności i przekonującej argumentacji. Zdaniem Sądu drugiej
instancji prawidłowo Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie głównie na
opinii wydanej przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii onkologicznej Z. K.,
mimo że pozostaje ona w sprzeczności z opinią biegłego z zakresu ginekologii -
onkologii J. K., skoro biegły ten w swoich wnioskach był przekonujący, stanowczy i
pewnie argumentował kwestię związaną z datą uznania wnioskodawczyni za osobę
całkowicie niezdolną do pracy, tym bardziej że sporządzał on opinie w sprawie
wnioskodawczyni na przestrzeni lat, od 2015 również w innych postępowaniach
dotyczących oceny jej stanu zdrowia i wpływu na zdolność do pracy. Zebrane
dowody wskazują, że wnioskodawczyni faktycznie ma nawrót choroby
nowotworowej, lecz w spornym okresie charakteryzował się on stabilizacją
osobniczego stanu i objawów, co uniemożliwiło uznanie, że przed 22 czerwca 2016
r. badana była całkowicie niezdolna do pracy. Sam fakt rozpoznania u odwołującej
nawrotu choroby nowotworowej nie może być utożsamiany ze stwierdzeniem od
tego momentu jej całkowitej niezdolności do pracy. Decyduje o tym bowiem
wyłącznie taki stopień upośledzenia stanu funkcjonalnego jej organizmu w
przebiegu nawrotu choroby, który całkowicie wyłącza ją z możliwości wykonywania
jakiejkolwiek pracy, a tego w tej sprawie nie wykazano przed datą 22 czerwca 2016
r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
przedstawiono przekonującej argumentacji – uwzględniającej podstawy
zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji - argumentacji wykazującej walor
III USK 333/24
10
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w
art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił w punkcie pierwszym zgodnie z art.
3989 § 2 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez
adwokata z urzędu Sąd Najwyższy postanowił w punkcie drugim na podstawie § 16
ust. 4 pkt 2 w związku z § 15 ust. 2 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763).
[a.ł]
