III USK 121/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 września 2025 r.
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania J. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziału w Poznaniu
o wypłatę emerytury,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17
września 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Poznaniu
z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt III AUa 759/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 października 2023 r., oddalił
apelację wnioskodawcy J. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 lutego
2022 r. Decyzją z 7 września 2021 r. ZUS I Oddział w Poznaniu, na podstawie
ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 291 ze zm.) wstrzymał z urzędu J. K. wypłatę
emerytury od 1 września 2021 r., tj. od najbliższego terminu płatności świadczenia.
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że uzyskał informację z
Wojskowego Biura Emerytalnego o pobieraniu przez J. K. świadczenia.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zasadnie sąd I instancji przyjął, iż na dzień
złożenia wniosku o emeryturę powszechną odwołujący spełniał przesłanki
III USK 121/24
2
wymienione przez Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów,
sygn. akt III UZP 7/21 (LEX nr 3274620), tj. że jest ubezpieczonym, który
pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i
pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez
uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest
uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a tym
samym - że wypłaca się mu jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez
niego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 291 z późn. zm. w
zw. z art. 7 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin, t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 586 z późn. zm.).
Wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez odwołującego
się, w której stwierdzono, że „w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne, odnoszące się do następujących kwestii:
a) czy wyrażona w art. 95 ust. 1 ustawy emerytalnej zasada prawa do
jednego świadczenia z tytułu tego samego ryzyka ubezpieczeniowego odnosi się
również do prawa do pobierania dwóch emerytur "wypracowanych" w dwóch
różnych systemach, niezależnie od siebie przez ubezpieczonych, pełniących służbę
przed 1 stycznia 1999 r., w sytuacji gdy wiąże się to z jednoczesnym brakiem
możliwości skorzystania przez nich w jakiejkolwiek formie z obowiązkowo
przekazywanych składek na ubezpieczenie emerytalne, gromadzonych na
indywidualnych kontach w ZUS, podczas gdy znajdującym się w tej samej sytuacji
ubezpieczonym przyjętym do służby po dniu 1 stycznia 1999 r. przysługuje taka
możliwość,
b) czy treść art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 15a lub 18a
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym osób będących w służbie, o których mowa w
ustawie z 10 grudnia 1993 r., jest zgodna z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i określonej
w nim konstytucyjnej zasady równości oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji RP, przez
przyjęcie, że pozwala wypłacać dwa świadczenia jedynie niektórym osobom w
ramach tej samej grupy emerytalnej, jedynie niektórym emerytom wojskowym lub
policyjnym - po 1 stycznia 1999 r. - w sytuacji, gdy ubezpieczony - przed dniem 2
stycznia 1999 r. przed i po służbie w okresie stażu cywilnego odprowadzając
III USK 121/24
3
składki na ubezpieczenie emerytalne - nie ma możliwości pobierania dwóch
świadczeń emerytalnych - nie tracąc z pola widzenia, iż w okresie pełnienia Służby
jego ryzyko niezdolności do pracy z uwagi na charakter służby było tożsame z
ryzykiem osób wykonujących tę samą służbę - po dniu 1 stycznia 1999 r.
Podkreślić należy, że wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, pomimo
wyrażenia poglądu przez Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z 15 grudnia
2021 r. (III UZP 7/21, OSNP 2022 Nr 6, poz. 58) co do przedmiotowego problemu
nie wyklucza to uznania, że zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego
poglądu, zwłaszcza w kontekście przywoływanej przez Sąd Apelacyjny nowelizacji
przewidzianej w ustawie z 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1115),
gdyż ustawa ta zmieniła uwarunkowania prawne uzyskiwania emerytur wojskowych
przez żołnierzy, którzy wstąpili do służby po 1 stycznia 1999 r., powodując utratę w
zasadzie w całej rozciągłości aktualności w/w. uchwały Sądu Najwyższego.
Ponadto podkreślić należy, że powyższa kwestia do niedawna wywoływała
rozbieżności w orzecznictwie sądów, w tym również Sądu Najwyższego, który w
wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. (I UK 426/17, OSNP 2019 Nr 9, poz. 114) zajął
całkowicie odmienne stanowisko. Co potwierdza jedynie, że przepis ten nie podlega
jednoznacznej wykładni. Rozwiązanie opisanego powyżej problemu prawnego jest
konieczne nie tylko dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ale będzie miało również
znaczenie przy rozpoznawaniu innych podobnych spraw.”
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od odwołującego na rzecz
organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym
według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia
zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.
Nie spełnia się zgłoszona podstawa przedsądu, gdyż sformułowane pytania
osobno ani razem nie składają się na istotne zagadnienie prawne, które ma na
III USK 121/24
4
uwadze artykuł 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Problem prawny nie ma rangi istotnego
zagadnienia prawnego, gdyż sformułowane pytania nie wykraczają poza zwykłą
wykładnię prawa. Kwestie sporne (w tym łączone ze wskazanym we wniosku
wyrokiem Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17) i wątpliwe zostały
rozpoznane przez Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 15 grudnia 2021 r.,
III UZP 7/21. Sąd Najwyższy w powołanej uchwale III UZP 7/21 przedstawił
gruntowną analizę przepisów prawa.
Skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających odejście od uchwały.
Oceny tej nie zmienia odwołanie do ustawy z 12 maja 2022 r. o zmianie
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z
2022 r., poz. 111), gdyż odnosi się do innego kręgu uprawnionych (funkcjonariuszy
przyjętych do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r.). Ponadto jest to
regulacja późniejsza i nie stanowiła podstawy prawnej decyzji pozwanego
podlegającej osądowi w tej sprawie. Wbrew treści wniosku w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny nie przywołuje ani nie odwołuje się do tej
ustawy.
W uchwale III UZP 7/21 ani w zaskarżonym wyroku nie stwierdzono
problemu konstytucyjności przepisów art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w zw. z art.
15a albo 18e ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W przeciwnym
razie Sąd rozważałby tę kwestię niejako z urzędu. Istotne zagadnienie prawne na
etapie przesądu nie wynika z samego zestawienie przepisów ustawy zwykłej i
Konstytucji RP.
Ocena zastosowania prawa w indywidulanej sprawie to domena podstawy
przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje się we
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, z braku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w
sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
[a.ł]
III USK 121/24
5
