III SAB/Gl 139/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki i Ośrodka Kultury Gminy O. w T. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący M.P. pismem z 23 kwietnia 2023r. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Biblioteki i Ośrodka Kultury Gminy O. w T. (dalej też: Instytucja, BiOK, Organ) w przedmiocie informacji publicznej.

Zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429; dalej jako: "u.d.i.p") w zw. z 107 § 1 pkt 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. 2018 poz. 2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.) poprzez doręczenie pisma, które nie zostało opatrzone prawidłowo podpisem, co narusza prawo strony do złożenia odwołania, przesłanie w/w dokumentu na adres poczty elektronicznej. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie Dyrektora BiOK-u do załatwienia wniosku z 10 stycznia 2023 r.; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślił, że wnioskiem z 10 stycznia 2023 r. wystąpił o udostępnienie, na podstawie przepisów u.d.i.p., informacji dot. kwoty wypłaconych w roku 2022 r. nagród/premii głównej księgowej BiOK-u p. A. K.. Natomiast na dzień składania skargi, wniosek nie został właściwie zrealizowany bowiem Organ przesłał pocztą elektroniczną pismo pozbawione podpisu elektronicznego, podobnie takiego podpisu pozbawiony był załącznik stanowiący właściwe rozstrzygnięcie. Tym samym dokument znak: [...] z dnia 24 stycznia 2023 r. może zostać uznany co najwyżej za projekt decyzji.

W odpowiedzi Organ wniósł o odrzucenie skargi jako bezprzedmiotowej, bo skierowanej wobec decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 24 stycznia 2023 r., która decyzją z 3 marca 2023 r. została uchylona, a co za tym idzie brak jest przedmiotu zaskarżenia; ewentualnie o jej oddalanie w całości.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z 24 stycznia 2023r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej. W następstwie tego Skarżący pismem z dnia 26 stycznia 2023 r., wniósł skargę na bezczynność organu, powołując się na fakt, iż jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zawierał podpisu, a Instytucja przed wydaniem decyzji nie wezwała do usunięcia braków formalnych. Instytucja, realizując treść art. 21 u.d.i.p. pismem z 10 lutego 2023 r., przesłała akta do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SAB/GI 76/23, oddalił skargę jako bezzasadną.

Dalej Organ podniósł, iż Instytucja przesyłając akta do sądu administracyjnego pismem z dnia 10 lutego 2023 r. wezwała Skarżącego do uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 stycznia 2023 r. poprzez jego podpisanie, co też zostało uczynione w dniu 17 lutego 2023 r. Zatem organ dokonał ponownej oceny wniosku z dnia 10 stycznia 2023 r., uzupełnianego w dniu 17 lutego 2023 r. o podpis Skarżącego pod tym wnioskiem i decyzją z 3 marca 2023 r. uchylono decyzję z 24 stycznia 2023 r. i ponownie odmówiono udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kwoty wypłaconych w 2022 roku nagród/premii głównej księgowej BIOK-u. Od tej decyzji Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a Instytucja decyzją z dnia 31 marca 2023 r. utrzymała w mocy decyzję, co od której Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna.

W piśmie procesowym Skarżący podtrzymał swoje stanowisko akcentując, że decyzje zostały przekazane na adres poczty elektronicznej e-mail, tym samym nigdy nie weszły do obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Ponadto, sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata. Z art. 51 p.p.s.a. nie można wyprowadzać wniosku, że możliwe jest prowadzenie dwóch postępowań sądowoadministracyjnych w warunkach zachodzącej tożsamości spraw (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 482/15; dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast w tut. Sąd wyrokiem z 14 kwietnia 2023r., o sygn. akt III SAB/Gl 76/23, oddalił skargę Skarżącego wniesioną pismem z 26 stycznia 2023r., na bezczynność Dyrektora Biblioteki i Ośrodka Kultury Gminy O. z siedzibą w T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 10 stycznia 2023 r. Stan faktyczny powyższej sprawy był analogiczny do niniejszej

Mając na uwadze fakt, że skarga w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 76/23 została wcześniej wniesiona od skargi złożonej w niniejszej sprawie, przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie; jak również fakt, że sprawa o sygn. akt III SAB/Gl 76/23 została już rozstrzygnięta wyrokiem z 14 kwietnia 2023r. - skargę z dnia 23 kwietnia 2023r. należało uznać za niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.

-----------------------

3