III SAB/Gl 118/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z dnia 30 stycznia 2022 r. M.P. (dalej zwany skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w O. (dalej zwany organem) w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 11 czerwca 2019 r.

W skardze zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2019r., poz. 1429 ze zm. - dalej zwanej u.d.i.p.) w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r.

- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2018 poz. 2096, ze zm. - dalej zwanej k.p.a.) poprzez doręczenie pisma, które nie zostało opatrzone prawidłowo podpisem, co narusza prawo strony do złożenia odwołania.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 11 czerwca 2019 r., zasądzenie kosztów postępowania, uznanie, że bezczynność organu nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, a także wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego określonej sumy pieniężnej.

Stan faktyczny sprawy jest następujący.

Skarżący wnioskiem z dnia 11 czerwca 2019 r. zwrócił się do organu o udostępnienie, na podstawie przepisów u.d.i.p., następujących informacji:

1. kopii (skanów) wszystkich obowiązujących umów najmu/użytkowania pomieszczeń/lokali w biurowcu M P. ul. [...] (mienie komunalne gminy O.);

2. wskazanie wysokości wpływów z tytułu czynszów, opłat jak w pkt. 1 za rok 2015, 2016, 2017, 2018.

Organ, uznając, że powyższe informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. wezwał skarżącego o wykazanie, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz do sprecyzowania przedmiotowego wniosku w pkt 2 poprzez określenie pojęcia "wpływów" z tytułu czynszów i opłat, a ponadto o uzupełnienie złożonego wniosku o podanie imienia, nazwiska, adresu oraz złożenia podpisu. Jednocześnie organ wskazał, że przedłuża termin zrealizowania wniosku do 9 sierpnia 2019 r..

W odpowiedzi, skarżący przedłożył podpisany elektronicznie wniosek oraz stwierdził, że informacje, o które wystąpił, mają charakter informacji prostych. Oświadczył, że ma prawo poznać, czy wszyscy płacą jednakowe stawki oraz czy konkretnie wskazany najemca ma preferencyjne warunki niedostępne dla innych. Ponadto wskazał, że definicję słowa "wpływy" zawiera słownik.

W dniu 7 sierpnia 2019 r. organ wydał decyzję, nr [...], odmawiającą skarżącemu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu wskazał, że żądana we wniosku informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, której udostępnienie wymagało istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a skarżący go nie wykazał. Decyzja ta w formie skanu została doręczona skarżącemu za pomocą platformy ePUAP w dniu 8 sierpnia 2019 r.

W takich okolicznościach skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, oznaczoną sygn. akt III SAB/Gl 64/20.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach oddalił tę skargę, lecz na skutek skargi kasacyjnej skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3720/21 uchylił ten wyrok i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 czerwca 2019 r. w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd drugiej instancji jednocześnie stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 109 § 1 i § 2 k.p.a. o wprowadzeniu decyzji do obrotu prawnego i jej obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo - ustnego ogłoszenia. Decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019 r., s. 662).

W powołaniu na wyrok tego Sądu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt

I OSK 966/15, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi, iż decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ustawodawca wyraźnie więc wskazał, że przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej, a nie jej kopia. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia stronie decyzji, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. Skan decyzji, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, nie spełnia wymagań przewidzianych dla doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których stanowi art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r., poz. 1422 ze zm.), mający zastosowanie w procedurze administracyjnej, na podstawie art. 39(1) § 1 k.p.a. Środkami komunikacji elektronicznej są bowiem rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności poczta elektroniczna. Z art. 39(1) § 1 k.p.a. wynika zaś, że przesyłany dokument środkami komunikacji elektronicznej ma postać dokumentu elektronicznego, co wyklucza możliwość uznania skanu decyzji, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny, za dokument elektroniczny.

Naczelny Sąd zauważył również, że pisma w formie dokumentu elektronicznego powinny spełniać wymagania właściwe technologii komunikacji elektronicznej, dlatego istotne jest ustalenie w jaki sposób została podpisana decyzja oraz czy prawidłowo została doręczona. Wskazał, że aktach administracyjnych znajdowały się egzemplarze decyzji dnia 7 sierpnia 2019 r. i podpisane tradycyjnie (własnoręcznie). Decyzja ta nie została podpisana elektronicznie. Decyzja podpisana tradycyjnie (własnoręcznie) powinna zostać doręczona stronom na piśmie, natomiast decyzja podpisana elektronicznie powinna być doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej (por. wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1991/20 i sygn. akt II OSK 1906/20).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnym w sprawie było ustalenie, czy stronie faktycznie doręczono decyzję podpisaną elektronicznie, czy też tylko jej skan. Biorąc pod uwagę, że w aktach administracyjnych znajdowała się jedynie decyzja podpisana tradycyjnie (własnoręcznie) i brak było zwrotnego potwierdzenia jej doręczenia na piśmie, przy jednoczesnym braku decyzji podpisanej elektronicznie oraz braku potwierdzenia doręczenia jej za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedwczesne było uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż decyzja organu z dnia

7 sierpnia 2019 r. została prawidłowo doręczona, a zatem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ nie pozostawałby w bezczynności, jedynie wtedy gdyby doręczono skarżącemu decyzję prawidłowo podpisaną, a nie jej skan. Postępowanie administracyjne jest bowiem w tym zakresie bardzo sformalizowane, po to, aby nie było wątpliwości, że doręczone stronie akty istotnie wywołują skutki prawne. Doręczenie stronie skanu decyzji a nie spełnia warunku formalizmu, a zatem nie można uznać, że organ we właściwy sposób zakończył czynności postępowania.

Nadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez WSA w Gliwicach prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jest on na tym etapie przedwczesny. Kwestia merytorycznej oceny charakteru żądanych przez skarżącego informacji będzie przedmiotem postępowania dopiero po prawidłowym doręczeniu stronie decyzji administracyjnej.

Odpis powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony organowi w dniu 1 grudnia 2021 r.

W dniu 9 grudnia 2021 r. organ wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Jak wynika ze złożonego do akt sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, decyzja ta została w dacie jej wydania przesłana skarżącemu za pomocą e-PUAP-u, a jej odbiór nastąpił 23 grudnia 2021 r.

Z kolei w skardze z dnia 30 stycznia 2022 r. skarżący wskazuje, że w dniu

23 grudnia 2021 r. odebrał platformy e-PUAP korespondencję od organu pn. "Decyzja [...] z dnia 9.12.2021r. Zwrócił przy tym uwagę, że pismo przewodnie zostało podpisane podpisem kwalifikowanym przez J.P., natomiast dokument [...] został zamieszczony w załączniku identycznie jak w sprawie będącej przedmiotem jego skargi kasacyjnej.

Skarżący podkreślił, że w przesłanych materiałach nie ma pliku elektronicznego zawierającego podpis elektroniczny, czyli po dzień sporządzenia skargi w obiegu decyzja nie istnieje. Skarżący odwołał się do treści ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3720/21, a także do uchwały 7 sędziów tego Sądu z dnia 6 grudnia 2021 r. o sygn. akt I FPS 2/21.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie zgadzając się z twierdzeniem skarżącego, że przesłana mu na skrytkę e-PUAP decyzja nie zawiera podpisu elektronicznego. Organ wyjaśnił, że decyzja ta została wysłana w postaci pliku PDF zawierającego prawidłowy podpis elektroniczny, co zostało potwierdzone przez informatyka organu, na dowód czego organ przedłożył notatkę służbową. Zdaniem organu przesłanej skarżącemu decyzji nie można zatem traktować jako kopii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.

Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy bezczynność to taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, nie została załatwiona w wymaganej przez prawo formie.

Procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej zwana u.d.i.p.), kształtując prawo do informacji publicznej, a także określając zasady i tryb jej udostępniania. Określenie więc, czy w sprawie o udostępnienie informacji publicznej zachodzi bezczynność wymaga odniesienia się do przepisów u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw.

Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów.

Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p.

Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

Ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Załatwienie wniosku może nastąpić także poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. Sąd obowiązany, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3720/21, w pierwszej kolejności ocenić, czy skarżącemu doręczono decyzję prawidłowo podpisaną.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Biorąc pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje się decyzja organu z dnia

9 grudnia 2021 r. nr [...] podpisana elektronicznie oraz potwierdzenie jej doręczenia za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, Sąd uprawniony był do stwierdzenia, że skarżącemu doręczono oryginał tej decyzji w rozumieniu

art. 109§ 1 k.p.a.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego zgodnie z którym w przesłanych materiałach nie ma pliku elektronicznego zawierającego podpis elektroniczny, wskazać należy, że zgodnie z wyjaśnieniami organu dokument o sygnaturze [...] został wysłany w postaci pliku PDF. Organ wskazał, że plik ten jest podpisany ważnym podpisem kwalifikowanym przez J.K.P., a można go podejrzeć używając oprogramowania ADOBE ACROBAT READER DC 64BIT. Okoliczność ta została wykazana przez organ notatką służbową wraz z załączonym screenem.

Co istotne obowiązujące przepisy nie zawierają bezwzględnego wymogu, aby w przypadku podpisu elektronicznego przybierał formę odrębnego pliku w formacie "XAdES", tj. pliku zawierającego podpis elektroniczny. Zgodnie z załącznikiem nr 2 (część A pkt 1.3) rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 2247) do wymiany danych zawierających dokumenty tekstowe, tekstowo- graficzne lub multimedialne stosuje się m.in. format ".pdf". Podobne wnioski co do dopuszczalności użycia formatu PDF płyną z lektury załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 180). Z kolei, zgodnie ze standardami przyjętymi przez Ministerstwo Cyfryzacji (zob. https://epodrecznik.mc.gov.pl), podpis elektroniczny może przybrać dwojaką formę. Po pierwsze, formę odrębnego pliku wobec dokumentu w postaci pliku źródłowego (np. może to być wspomniany w skardze format XAdES) i jest to tzw. podpis zewnętrzny. Strona otrzymuje wówczas w korespondencji elektronicznej dwa pliki. Po drugie, podpis elektroniczny może być jednak zawarty również w jednym pliku wraz z dokumentem źródłowym i jest to tzw. podpis wewnętrzny (lub "otoczony" albo "otaczający").

Reasumując, zarzut wysłania skarżącemu "zwykłego PDF" okazał się bezzasadny.

Przyjmując zatem, że strona ma prawo otrzymać egzemplarz decyzji stanowiącej jej oryginał, a wymóg ten będzie spełniony, w razie wybrania kanału komunikacji elektronicznej, tylko w razie przesłania decyzji opatrzonej podpisem elektronicznym to w realiach niniejszej sprawy, jak wskazano wyżej, organ dochował wymogu przesłania decyzji opatrzonej podpisem elektronicznym.

W dalszej kolejności Sąd obowiązany był zatem rozważyć, czy organ był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, czy informacje, o które wnioskował skarżący stanowią informację publiczną, a jeżeli tak to, czy organ prawidłowo załatwił sprawę ww. wniosku skarżącego.

Niewątpliwe Zakład Gospodarki Komunalnej w O. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust.1 u.d.i.p., w rozpatrywanym przypadku podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (podmiotem reprezentującym gminę, który wykonuje zadania publiczne, a ponadto dysponuje majątkiem publicznym). Dla porządku wypada zauważyć, że kwestia ta nie była sporna między stronami.

Przechodząc do analizy przedmiotowego aspektu sprawy należy wskazać, że również to zagadnienie nie było między stronami sporne, w szczególności takiego charakteru żądanych informacji nie kwestionował organ wydając w sprawie decyzję z dnia 9 grudnia 2021 r. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może być wątpliwości, że wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej.

Tytułem przypomnienia wskazać należy, że przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. – w tym o ich: (a) statusie prawnym lub formie prawnej, (b) organizacji, (c) przedmiocie działalności i kompetencjach, (d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, (e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, (f) majątku, którym dysponują (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) – informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (zob. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a także informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (zob. art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).

W świetle dotychczasowych uwag, żądane przez skarżącego informacje – związane, najogólniej rzecz ujmując, z gminną działalnością w zakresie wynajmu mienia komunalnego, stanowią informację publiczną.

Oceniając sposób procedowania wniosku skarżącego Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności. Organ przyjął bowiem, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną i wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przedstawił swoją argumentację. Z kolei organ, w terminie wyznaczonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2021 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z dnia 9 grudnia 2021 r.

Wyjaśnić wymaga, że w wypadku ustalenia, że żądana informacja jest informacją publiczną o charakterze przetworzonym, a wnioskodawca - pomimo wezwania - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wykazał, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wówczas prawidłową formą załatwienia wniosku jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W tym też trybie, w wypadku wniesienia skargi na taką decyzję, sąd bada czy kwalifikacja żądanej informacji, jako informacji o charakterze przetworzonym przeprowadzona przez organ była prawidłowa.

Podsumowując stwierdzić należy, że przedstawione wyżej okoliczności przesądzają o tym, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do zarzucanej skargą bezczynności.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi