III SA/Wa 56/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 października 2020 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.477.2020.2.MJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

1. W dniu 16 lipca 2020 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dyrektor, Organ) wniosek A.T. (Skarżąca, Strona, Wnioskodawczyni) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą pod firmą F. [...] i jest wspólnikiem spółki cywilnej wraz z mężem T. T., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą F.(NIP[...]). Działalność prowadzona jest wyłącznie w formie spółki cywilnej (NIP spółki cywilnej[...]). Przeważający przedmiot działalności dotyczy działalności w zakresie architektury obejmującej opracowywanie projektów architektonicznych oraz doradztwo z zakresu architektury związane z projektowaniem budowlanym oraz projektowaniem urbanistycznym i architektonicznym kształtowaniem krajobrazu (kod PKD 71.11.Z). W dniu 15 grudnia 2015 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem T. T. oraz innymi osobami (łącznie jeszcze 3 osoby: małżeństwo oraz jedna osoba fizyczna) zawarła umowę warunkowej sprzedaży (kupna) nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...]położonej w W. przy ul.[...], dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. [...]Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą pod numerem [...](zwana dalej "Nieruchomością"). Następnie w wyniku umowy przeniesienia udziałów we współwłasności nieruchomości w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży z dnia 11 stycznia 2016 r. doszło do nabycia prawa własności Nieruchomości, gdzie Wnioskodawczyni A.T. oraz jej mąż T. T. nabyli udział we współwłasności Nieruchomości w wysokości 1/3 części na zasadach ustawowej wspólności majątkowej. Nabycie udziałów nastąpiło od osoby fizycznej na podstawie powołanych powyżej umów. Osiem miesięcy po nabyciu prawa własności do Nieruchomości, Wnioskodawczyni wraz z mężem T. T. oraz pozostałymi współwłaścicielami ujawnionymi w księdze wieczystej dokonali sprzedaży swoich udziałów w Nieruchomości. W dniu 30 września 2016 r. na mocy umowy w formie aktu notarialnego Wnioskodawcy wraz z pozostałymi współwłaścicielami Nieruchomości sprzedali na rzecz kupującego – A. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. całą Nieruchomość za cenę 5.800.000 zł netto, powiększoną o należny podatek VAT według stawki 23%, to jest za cenę łączną brutto w wysokości 7.134.000 zł, przy czym cena łączna została podzielona pomiędzy sprzedających proporcjonalnie do wysokości przysługujących im udziałów we współwłasności Nieruchomości. Zgodnie z powyższym, Wnioskodawczyni ze sprzedaży nieruchomości uzyskała 2.378.000 zł brutto. Cena sprzedaży została powiększona o należny podatek VAT według stawki 23%. Podatek ten został naliczony i odprowadzony przez Wnioskodawczynię. Transakcja w zakresie ceny został obciążona przez strony podatkiem VAT z uwagi na fakt, że Wnioskodawczyni uzyskała w Urzędzie Skarbowym W. w W. informację, że ze względu na to, że transakcja sprzedaży następowała na rzecz osoby prawnej należy nieruchomość sprzedać jako podatnicy podatku VAT i wystawić nabywcy fakturę. Powyższa umowa, której przedmiotem była sprzedaż nieruchomości, miała charakter incydentalny i nie była związana bezpośrednio z przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawczynię w ramach spółki cywilnej działalności gospodarczej. Przedmiot działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w żadnym stopniu nie pokrywa się z czynnością polegającą na zbywaniu prawa własności nieruchomości. Choć cena sprzedaży została powiększona o podatek VAT, to jednak z pełnej treści umowy wynika, że nie posiadała ona dla Wnioskodawczyni charakteru zawodowego, wynikającego w szczególności z przedmiotu wykonywanej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, udostępnionego na podstawie przepisów o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wnioskodawczyni zamierzała wraz z pozostałymi współwłaścicielami wybudować na nieruchomości budynek, ale po zakupie dokonała zrewidowania planów z uwagi na wysokie koszty budowy w centrum miasta oraz postanowiła sprzedać Nieruchomość. Wnioskodawczyni w terminie ustawowym dokonała rozliczenia z urzędem skarbowym dochodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym za rok 2016. W deklaracji Wnioskodawczyni wskazała również przychód wynikający z zawartej umowy sprzedaży Nieruchomości. W związku z tym, że umowa została w sposób formalny powiązana z działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni, rozliczenia dokonała ona w oparciu o deklarację PIT-36L, w której wykazuje się tylko przychody z działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie złożyła deklaracji PIT-39. Faktycznie środki uzyskane ze sprzedaży Nieruchomości zostały przeznaczone przez Wnioskodawczynię oraz jej męża na cele mieszkaniowe, a więc cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Za te środki bowiem Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli (w okresie do 2 lat od końca roku 2016) prawo własności domu położonego w Republice Włoskiej. Zatem całość środków uzyskanych ze sprzedaży Nieruchomości została wydatkowana na cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni, z uwagi na przeznaczenie środków pochodzących ze sprzedaży Nieruchomości wyłącznie na cele mieszkaniowe uważa, że może skorzystać z tzw. ulgi mieszkaniowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm., dalej także "u.p.d.o.f."). W takim przypadku zasadnym i koniecznym jest jednak złożenie korekty deklaracji PIT-36L za rok 2016 oraz złożenie deklaracji PIT-39 za rok 2016. Ponadto w uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, że na dzień sprzedaży przedmiotowej nieruchomości miała miejsce zamieszkania w Polsce, adres: ul. [...],[...]W. Wnioskodawczyni w ramach spółki cywilnej prowadzi działalność w zakresie architektury. Zgodnie z CEIDG jest to "przeważająca działalność gospodarcza". W ramach wpisu do CEIDG w pozycji "wykonywana działalność gospodarcza", oprócz działalności w zakresie architektury, widnieje również działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, działalność usługowa w zakresie zagospodarowaniem terenów zielonych oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Niemniej w zakresie tej ostatniej pozycji wskazano, że uwidoczniony wpis w CEIDG ma jedynie charakter formalny, gdyż Wnioskodawczyni w rzeczywistości nigdy nie wykonywała działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawczyni nigdy zawodowo nie pośredniczyła w obrocie nieruchomościami. Współwłaściciele nieruchomości zamierzali wybudować budynek mieszkalny, ale ostatecznie z [...]W. otrzymali warunki zabudowy na budynek użytkowy. Przedmiotowa nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej Wnioskodawczyni prowadzonej w formie spółki cywilnej. Sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości miała miejsce z majątku prywatnego Wnioskodawczyni. Żadne działania zmierzające do zwiększenia wartości lub uatrakcyjnienia, nieruchomości nie zostały podjęte. W stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie były podejmowane takie działania jak zmiana przeznaczenia terenu lub inne działania. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży udziału w przedmiotowej nieruchomości. Nabywca dla sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zgłosił się do właścicieli nieruchomości sam. Od daty nabycia nieruchomości do momentu jej sprzedaży Wnioskodawczyni nie podejmowała wobec nieruchomości żadnych fizycznych działań, które można nazwać wykorzystywaniem. Na działce nic nie było wykonywane. Nieruchomość, z uwagi na wysokie koszty budowy, okazała się nieudanym zakupem. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości, które są przeznaczone w przyszłości do sprzedaży. Wnioskodawczyni w przeszłości nie sprzedawała innych nieruchomości. Wnioskodawczyni w nabytym w Republice Włoskiej domu realizuje własne cele mieszkaniowe. W okresie, w którym Wnioskodawczyni przebywa w Republice Włoskiej, Wnioskodawczyni mieszka w tym domu oraz z uwagi na charakter wykonywanej działalności pracuje również w sposób zdalny. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

2. Czy w przypadku, w którym Wnioskodawczyni uzyskując przychód z odpłatnego zbycia Nieruchomości na podstawie umowy, w której z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą dokonano powiększenia ceny o podatek VAT w wysokości 23% oraz wystawiona została na rzecz nabywcy faktura VAT, choć przedmiot tej umowy nie pokrywał się z przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, a następnie przeznaczając uzyskane ze zbycia nieruchomości środki wyłącznie na cele mieszkaniowe dla siebie jako osoby fizycznej, to Wnioskodawczyni będzie miała prawo do skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej, tj. czy w takiej sytuacji będą wolne od podatku dochodowego dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości?

3. Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawczyni, w warunkach opisanych w pytaniu 1, będzie zwolniona od podatku dochodowego w zakresie dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, to czy Wnioskodawczyni ma prawo do dokonania korekty deklaracji PIT-36L oraz złożenia nowego zeznania podatkowego PIT-39, w którym wykaże przychód ze sprzedaży Nieruchomości?

Zdaniem Strony w warunkach opisanych w przedstawionym stanie faktycznym, ma ona prawo do dokonania korekty deklaracji PIT-36L oraz złożenia nowego zeznania podatkowego PIT-39, w którym wykaże przychód ze sprzedaży Nieruchomości.

4. W interpretacji z dnia 26 października Dyrektor uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe wskazując, że mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz obowiązujące regulacje prawne stwierdzić należy, że na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych dokonana przez Wnioskodawczynię czynność zbycia udziału w nieruchomości należy zakwalifikować jako sprzedaż, która nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Sama Wnioskodawczyni połączyła sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem udział w ww. nieruchomości sprzedała jako podatnik VAT i wystawiła nabywcy fakturę. Cena sprzedaży została powiększona o należny podatek VAT według stawki 23%, który został naliczony i odprowadzony przez Wnioskodawczynię. Następnie, Wnioskodawczyni w terminie ustawowym dokonała rozliczenia z urzędem skarbowym dochodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym za rok 2016. W deklaracji Wnioskodawczyni wskazała również przychód wynikający z zawartej umowy sprzedaży Nieruchomości. Wnioskodawczyni rozliczenia dokonała w oparciu o deklarację PIT-36L, w której wykazuje się tylko przychody z działalności gospodarczej. Zatem wszystkie wyżej wymienione czynności świadczą o tym, że Wnioskodawczyni działała jako przedsiębiorca. Wnioskodawczyni wraz z pozostałym współwłaścicielami otrzymali z [...] W. warunki zabudowy na budynek użytkowy. Zatem działania te ewidentnie zostały podjęte w celu zwiększenia wartości nieruchomości, którą Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi współwłaścicielami zamierzała sprzedać. Działania takie nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem tym majątkiem i wskazują na działania o charakterze inwestycyjnym, typowe dla przedsięwzięć realizowanych w ramach działalności gospodarczej. Działania te bez wątpienia pokazują, że wolą Wnioskodawczyni i pozostałych współwłaścicieli było podniesienie wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji czynności te zostały dokonane w celu osiągnięcia korzyści finansowej. Wynika z tego, że ww. czynność związana była z uatrakcyjnieniem i przygotowaniem przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży. Zatem dokonanie ww. posunięcia wskazuje na podjęcie przez Wnioskodawczynię świadomych, aktywnych działań zmierzających do podniesienia atrakcyjności nieruchomości, a tym samym jej wartości i w konsekwencji sprzedaży jej w celu uzyskania korzyści finansowej. Fakt, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię oraz pozostałych współwłaścicieli w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że przychód z jej zbycia nie stanowił przychodu z działalności gospodarczej. Podjęte działania wskazują, że czynności te wyrażają wolę Wnioskodawczyni i jej zamiar wykorzystania w celu odniesienia korzyści finansowej. Nie sposób zatem uznać - tak jak chce Wnioskodawczyni, że w realiach analizowanej sprawy działania podejmowane przez Wnioskodawczynię nie pozwalają na zakwalifikowanie sprzedaży udziału w przedmiotowej nieruchomości do kategorii przychodu z działalności gospodarczej. Jednocześnie mając na uwadze okoliczność, że Wnioskodawczyni w opisanym stanie faktycznym nie może skorzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., Organ nie odniósł się do kwestii, o której mowa w pytaniu nr 2.

5. Skarżąca pismem z dnia 30 listopada 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z powodu niezgodności interpretacji indywidualnej z prawem. Zaskarżonej interpretacji Strona zarzuciła:

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że jako działalność gospodarcza powinna być uznawana również taka działalność, która polega na sprzedaży udziału w nieruchomości, a poprzedzona została czynnościami typowymi dla podjęcia przedsięwzięć związanych z tą nieruchomości (w szczególności uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy), skutkujące uznaniem, że dokonana przez skarżącą czynność zbycia udziału w nieruchomości należy kwalifikować jako sprzedaż, która nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokonana przez skarżącą sprzedaż udziału w nieruchomości zaliczona powinna być do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., podczas gdy mając na uwadze charakter dokonanej czynności powinna być ona zaliczona do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie ma prawa do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., podczas gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki uprawniające od objęcia skarżącej ww. zwolnieniem.

W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zwrot na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

7. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., zwanej "ustawą o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem [...]W. obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia). Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność pilnego rozpoznania skargi w sprawie niniejszej – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, o czym poinformowano strony postępowania na mocy zarządzenia z 27 kwietnia 2021 r.

8. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu jest indywidualna interpretacja prawa podatkowego wydana na rzecz Skarżącej. W myśl art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., póz. 2325, z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Konstrukcja powyższych przepisów determinuje zatem zakres orzekania w przedmiocie skarg na indywidualne przepisy prawa poprzez zawężenie rozpoznania do zarzutów podniesionych w skardze, którymi to zarzutami sąd jest związany. Oceniając zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji w pierwszej kolejności podnieść należy, że w myśl art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Konsekwencją powyższych unormowań jest to, że organ wydający interpretację rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Skoro bowiem własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to jednocześnie, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym lub opisanym zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać lub zmieniać.

9. Z treści przepisów art. 14b-14c O.p. wynika, że organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Interpretacja indywidualna nie stanowi dla podatnika porady prawnej. Jej istotą nie jest wskazanie jakie działania podatnik powinien podjąć aby uiścić niższy podatek, czy też uniknąć jego zapłacenia.

10. Przyjąć zatem trzeba, że interpretacja jest dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, który wiąże zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny, dokonujący kontroli interpretacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2452/12 oraz z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 914/12). W konsekwencji organ nie może przyjąć ustaleń odmiennych od podanych we wniosku. Stan faktyczny (zdarzenie przeszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Organ interpretacyjny ocenia możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 581/16). Ponadto organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, a jedynie ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko. W przypadku zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - stosownie do art. 14c § 1 i § 1 O.p. (zob. wyroki: NSA z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 659/15, WSA w Szczecinie z 17 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 232/18). Wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje liczne orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowo - prawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11 i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 806/11) podkreśla się, że wypracowane na tle art. 14c § 1 i 2 O.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia m.in. konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawno-podatkowego oraz motywów prawnych, na których opiera się taka konkluzja. Uzasadnienie dokonanej oceny winno nastąpić poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy. Warte odnotowania jest także to, że zgodnie z art. 14b § 5. O.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego albo w porozumieniu podatkowym, o którym mowa w art. 20zb.

11. Oceniając zatem wydaną interpretację zauważyć należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji przychodu z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości do źródła określonego w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie architektury obejmującej opracowywanie projektów architektonicznych oraz doradztwo z zakresu architektury związane z projektowaniem budowlanym oraz projektowaniem urbanistycznym i architektonicznym kształtowaniem krajobrazu, a także działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, działalność usługowa w zakresie zagospodarowaniem terenów zielonych oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Wnioskodawczym w dniu 11 stycznia 2016 r. nabyła udział we współwłasności nieruchomości, który następnie po 8 miesiącach, tj. 30 września 2016 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami sprzedała. Jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Jak podkreśla pod wpływem opinii pracownika urzędu skarbowego połączyła sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem udział w ww. nieruchomości sprzedała jako podatnik VAT i wystawiła nabywcy fakturę. Cena sprzedaży została powiększona o należny podatek VAT według stawki 23%, który został naliczony i odprowadzony przez Stronę. Następnie, Wnioskodawczyni w terminie ustawowym dokonała rozliczenia z urzędem skarbowym dochodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym za rok 2016. W deklaracji Wnioskodawczyni wskazała również przychód wynikający z zawartej umowy sprzedaży Nieruchomości. Wnioskodawczyni, rozliczenia dokonała w oparciu o deklarację PIT-36L, w której wykazuje się tylko przychody z działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej mimo tego, że uzyskała przychód z odpłatnego zbycia Nieruchomości na podstawie umowy, w której z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą dokonano powiększenia ceny o podatek VAT w wysokości 23% oraz wystawiona została na rzecz nabywcy faktura VAT, choć przedmiot tej umowy nie pokrywał się z przedmiotem działalności gospodarczej - będzie miała prawo do skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej. W jej ocenie sprzedaż powinna być traktowana w zasadzie jako dokonywana poza formalną działalnością gospodarczą. Zdaniem Strony z uwagi na incydentalny i prywatny charakter sprzedaży mimo tego, że dokonała jej jako przedsiębiorca opodatkowany podatkiem VAT, będzie zwolniona od podatku dochodowego w zakresie dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, oraz ma prawo do dokonania korekty deklaracji PIT-36L oraz złożenia nowego zeznania podkreślenie zasługuje to, że z treści wniosku jak i skargi nie wynikało aby Strona miała zamiar dokonać korekty deklaracji VAT dotyczącej sprzedaży prawa.

12. Organ interpretacyjny analizując powyższe okoliczności przedstawione we podatkowego PIT-39, w którym wykaże przychód ze sprzedaży Nieruchomości. Na wniosku doszedł do przekonania, że dokonana przez Stronę sprzedaż była realizowana w ramach działalności gospodarczej podatniczki. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielił powyższe stanowisko uznając że zarzuty podniesione w skardze na tle treści wniosku były nietrafione.

13. Na wstępie wskazać że w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. ustawodawca wymienia różne źródła przychodów. W punkcie 3 za źródło takie uznana została pozarolnicza działalność gospodarcza, zaś w punkcie 8 - odpłatne zbycie rzeczy (w tym nieruchomości) i wymienionych w nim praw majątkowych, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane - w przypadku nieruchomości i praw majątkowych - przed upływem 5 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Co do zasady zatem odpłatne zbycie nieruchomości jest odrębnym źródłem przychodów, określonym w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., lecz tylko wówczas, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Przepis ten koresponduje zatem z art. 5a pkt 6 in fine u.p.d.o.f. stanowiącym, że przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej nie mogą być jednocześnie zaliczane do przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Ustalenie, że do sprzedaży nieruchomości doszło w wykonaniu działalności gospodarczej, wyklucza możliwość opodatkowania uzyskanego w ten sposób przychodu według zasad dotyczących odpłatnego zbycia rzeczy lub określonych praw. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 612/05 (dostępny, podobnie jak wszystkie inne wyroki przytaczane w tym uzasadnieniu na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w przypadku zbycia nieruchomości i innych rzeczy uzyskane przychody mogą być zaliczone do przychodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jeżeli ich zbycie nastąpiło podczas wykonywania czynności posiadających cechy, jakim winna odpowiadać działalność gospodarcza. Jeżeli zatem niepodważone ustalenia faktyczne świadczą o tym, że skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, wykluczone jest zarówno ryczałtowe opodatkowanie uzyskanego przychodu, jak i uznanie, że przychód ten jest wolny od opodatkowania. Z kolei w wyroku z 4 marca 2015 r. o sygn. akt II FSK 855/14, NSA zauważył, że problemy interpretacyjne związane ze stosowaniem art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., stanowią skutek zacierania się w praktyce obrotu nieruchomościami granicy pomiędzy tym, co wykazuje cechy profesjonalnego obrotu handlowego, a co stanowi jeszcze wyprzedaż majątku osobistego, w ramach normalnego zarządu własnym mieniem. Jednocześnie dokonując analizy unormowań w zakresie wykładni prawa materialnego odnoszących się do stanów faktycznych dotyczących zbywania nieruchomości wskazano na obowiązywanie reguły pierwszeństwa, polegającej na braku możliwości kwalifikacji przychodu do odrębnego źródła, jeżeli działania podatnika spełniają przesłanki działalności gospodarczej. NSA wskazał, że regułę tą można wyprowadzić z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., gdyż przepis ten o tyle koresponduje z regulacją z art. 5a pkt 6 in fine u.p.d.o.f., że ustalenie, że do sprzedaży nieruchomości doszło w wykonaniu działalności gospodarczej, wyklucza możliwość opodatkowania uzyskanego w ten sposób przychodu według zasad dotyczących odpłatnego zbycia rzeczy lub określonych praw (por. wyroki NSA o sygn. akt: II FSK 855/14 oraz II FSK 1423/14). W wyroku z 29 maja 2018 r., II FSK 1625/16 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął natomiast w stanie faktycznym rozpoznawanej skargi kasacyjnej, że sam zamiar podatnika określonej kwalifikacji przychodów ze sprzedaży nie mógł mieć znaczenia, gdyż działalność gospodarcza jest zjawiskiem – ciągiem zdarzeń faktycznych – o charakterze obiektywnym, a więc dla uzasadnionej oceny odnośnie jej zaistnienia podstawowego lub przesądzającego znaczenia nie może mieć tylko formalne oświadczenie danej osoby fizycznej. NSA stwierdził też, że dla uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie jest również konieczne, aby podatnik miał status przedsiębiorcy, gdyż nie jest konieczna rejestracja tej działalności w sposób przewidziany w odrębnych przepisach, a dotyczących wymogów formalnych, jakie powinna spełnić osoba prowadząca działalność gospodarczą. Za istotne przyjęto natomiast okoliczności dotyczące nabywania nieruchomości i dalsze nimi zarządzanie, które pozwalały na ocenę, że strona działała z zamiarem uzyskania korzyści majątkowej, a zatem w celu zarobkowym.

14. Zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., przez pozarolniczą działalność gospodarczą rozumie się działalność zarobkową (wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową) prowadzoną we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

15. W świetle powyższej definicji nie budzi wątpliwości, że prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. W tym sensie nie ma i nie może mieć znaczenia, że określony podmiot prowadzący konkretną działalność gospodarczą nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, oświadcza, że jej nie prowadzi bądź nie zgłasza obowiązku podatkowego itp. Działalność gospodarcza powinna być oceniana na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub nie znamiona tej działalności. Przyjąć należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym, nieamatorskim charakterem), podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań (np. seryjnością produkcji, stypizowaniem działań, ciągłością współpracy) i uczestnictwem w obrocie gospodarczym, są pozarolniczą działalnością gospodarczą, a uzyskiwane w ich wyniku przychody są przychodami ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (por. wyroki NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1394/12 i II FSK 1393/12). Podstawową cechą działalności gospodarczej, stosownie do art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., jest jej zarobkowy charakter. Dana działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami - czyli kosztami - tej działalności, czyli nakierowana jest na osiągnięcie zysku. Dochód z działalności gospodarczej nie musi być faktycznie osiągnięty, działalność może zakończyć się poniesieniem straty. Samo subiektywne przekonanie podatnika nie może być dla faktu prowadzenia działalności gospodarczej rozstrzygające. W szczególności nie jest istotne, czy podmiot wykonujący daną działalność traktuje ją jako komercyjną (prowadzoną w celu zarobkowym), czy też nie. O kwalifikacji danej działalności ostatecznie powinno przesądzać kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód. Wymóg, aby działalność gospodarcza prowadzona była w sposób zorganizowany implikuje po stronie podmiotu wykonującego działalność gospodarczą występowanie pewnej struktury organizacyjnej. Jednakże należy wskazać, że przepisy prawa nie narzucają ani stopnia zorganizowania, ani formy organizacyjnej wykonywania działalności gospodarczej. O ich wyborze decyduje zwykle rodzaj i wielkość (rozmiar) działalności, jej przedmiot, warunki panujące na rynku i wiele innych czynników o charakterze zewnętrznym i subiektywnym. Warunek, aby działalność gospodarcza prowadzona była w sposób zorganizowany nie może być rozumiany jako instytucjonalne wyodrębnienie i jednocześnie wyposażenie takiej działalności w stosowne instrumenty o charakterze materialnym, jak biuro i jego wyposażenie. O wykonywaniu działalności gospodarczej w sposób zorganizowany świadczą również aktywne działania podatnika, zmierzające do osiągnięcia celu tej działalności. Wystarczające jest, że charakter działań osoby fizycznej pozwala na wykluczenie i odróżnienie ich od pomocy koleżeńskiej (lub sąsiedzkiej), która jest wykonywana "z grzeczności" oraz wyjątkowo, nawet jeśli jest odpłatna (por. C. Kosikowski, Pojęcie przedsiębiorcy w prawie polskim, Państwo i Prawo 2001 r., nr 4, s. 15 i n.). W literaturze wskazuje się, że nie jest wolą ustawodawcy aby traktować jako działalność gospodarczą działalności, która ma charakter przypadkowy, chociaż przynoszący podmiotowi zarobek (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Glosa do wyroku NSA z 14 marca 2002 r. I SA/Wr 2057/99, Glosa 2002 r., nr 12 s. 30). Kolejną przesłanką wypełniającą definicję "działalności gospodarczej" jest wykonywanie działalności w sposób ciągły. Przesłanka ta ma na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć jednorazowych (względnie podejmowanych sporadycznie). Nie należy jej jednak rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu. Wykonywanie działalności gospodarczej może być przez osobę fizyczną w zasadzie w dowolnym momencie rozpoczęte, jak i zakończone. Okres jej wykonywania może zaś poprzedzić przygotowaniem do jej prowadzenia lub podejmować takie czynności, które w danej chwili nie przynoszą jeszcze dochodu, czy nawet przychodu, ale z uwagi na zamierzony cel są niezbędne do jego uzyskania lub maksymalizacji. Pozostaje zatem w tym względzie jedynie ocena zewnętrzna działań podejmowanych na przestrzeni czasu przez daną osobę lub grupę osób nakierowanych na realizację określonego celu pod kątem, czy można przypisać im charakter ciągły. Przy czym, w ocenie sądu, spełnienia przesłanek o których mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie należy rozpatrywać wyłącznie w danym roku podatkowym, lecz należy brać pod uwagę czynności, które mają charakter systematyczny, zorganizowany oraz zarobkowy. Tak też uczynił organ odwoławczy, dokonując analizy czynności i poczynań skarżącej w szerszej perspektywie czasowej. Podzielić również należy wyrażone w orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą (por. wyroki NSA z 4 marca 2015 r., II FSK 855/14 czy z dnia 9 marca 2016 r., II FSK 1423/14). W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania. Przyjmuje się również, że dla przypisania podatnikowi prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f. nie jest konieczne wykazanie, czy już w momencie nabywania nieruchomości podatnik miał zamiar prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i czy nieruchomości zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży, czy też np. na cele osobiste.

16. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy zgodzić się należało z organem interpretacyjnym całokształt czynności dokonywanych przez Skarżącą świadczy bezsprzecznie o celowym działaniu, które ujawniało zamiar zbycia nieruchomości. Nie sposób tutaj mówić o przypadkowym i okazjonalnym charakterze czynności, którym nie można przypisać cech osiągnięcia korzyści finansowej, w sytuacji, gdy podjęto czynności przygotowujące do sprzedaży nieruchomości w postaci działań zmierzających do uzyskania warunków zabudowy, a następnie zamiaru dokonania sprzedaży tej nieruchomości. Stwierdzić należy, że czynności takie nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem tym majątkiem osobistym Skarżącej, natomiast noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po pierwsze zgodzić się należało z organem, że o facie profesjonalnego obrotu świadczy m.in to, że Strona wraz z pozostałym współwłaścicielami posiadającymi status przedsiębiorców uzyskała z [...]W. warunki zabudowy dla budynku użytkowego. Warte odnotowania jest także to, że profil działalności Skarżącej jest pośrednio związany z działalnością na rynku nieruchomości. Nie jest nadużyciem to, że nabycie gruntu i planowana inwestycja była wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym, a działania dotyczące uzyskania potrzebnych dokumentów zostały podjęte w celu zwiększenia wartości nieruchomości, którą Skarżąca wraz z pozostałymi współwłaścicielami zamierzała sprzedać. Działania te bez wątpienia pokazują, że wolą Skarżącej i pozostałych współwłaścicieli było przygotowanie do działań inwestycyjnych lub po prostu podniesienie wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji czynności te zostały dokonane w celu osiągnięcia korzyści finansowej. Wynika z tego, że ww. czynność związana była z uatrakcyjnieniem i przygotowaniem przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży. Zatem, dokonanie ww. posunięcia wskazuje na podjęcie przez Skarżącą świadomych, aktywnych działań zmierzających do podniesienia atrakcyjności nieruchomości, a tym samym jej wartości i w konsekwencji sprzedaży jej w celu uzyskania korzyści finansowej. Po drugie co wydaje się najbardziej istotne dla sprawy było to, że Skarżąca wraz z pozostałymi współwłaścicielami jako podatnicy VAT potraktowali tą sprzedaż jako opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Wystawili faktury VAT, zgłosili dokonaną transakcję do opodatkowania. W tym zakresie za mało przekonywające uznać należy wyjaśnienia Strony, że wystawienie faktur VAT i uznanie sprzedaży za element profesjonalnego obrotu było wynikiem błędnego podporządkowania się sugestiom urzędników skarbowych. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynikało, że Skarżąca wraz z pozostałymi współwłaścicielami złożyli korekty deklaracji VAT, czy też uznali, że przedmiotowa czynność cywilnoprawna powinna nie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT a podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Po trzecie jeżeli podatniczka działała jako przedsiębiorca w rozumieniu podatku od towarów i usług to brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie prowadziła działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Po czwarte fakt, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Skarżącą oraz pozostałych współwłaścicieli w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że przychód z jej zbycia nie stanowił przychodu z działalności gospodarczej. Podjęte działania wskazują, że czynności te wyrażają wolę Skarżącej i jej zamiar wykorzystania w celu odniesienia korzyści finansowej. W treści wniosku Skarżąca wskazała także, że na przedmiotowej działce, która mieści się w centrum W., miał być wybudowany ostatecznie budynek użytkowy. Wobec tego, rację ma organ, że działania podejmowane przez Skarżącą nie mieściły się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn, nie miały na celu zwyczajowego gospodarowania tym majątkiem oraz zaspokajania potrzeb osobistych Skarżącej lub jej rodziny. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że może w tej sprawie znaleźć zastosowanie pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 17 lutego 2014 e. sygn. akt II FPS 8/13, w której stwierdzono m.in., że "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy." Nadto zdaniem Sądu powyższa uchwała wobec szybkiego rozwoju obrotu gospodarczego, aktywnych sposobów uzyskiwania przychodu oraz (w zasadzie w wielu przypadkach) nie wykorzystywaniu instytucji amortyzacji środków trwałych straciła zasadnicze znaczenie i w dużej mierze swą aktualność.

17. W tym stanie rzeczy uznać należało zarzuty Skarżącej co do wykładni pojęcia działalności gospodarczej, której definicja znajduje się w art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. za niezasadne. Wobec przedstawionej argumentacji również zarzuty naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c w zw. z art. 5a pkt 6, a także art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. należy uznać za nietrafione, bowiem sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości wskazuje na wykonanie jej w warunkach właściwych dla działalności gospodarczej. Konsekwencją czego jest konieczność zaliczenia tej sprzedaży do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

18. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.